Ang tao ay nabubuhay sa mundo na kasama ang kaniyang kapwa, kaya naman walang epekto sa iyong kapwa ang iyong mga pagkilos.

Ang pagiging tama o mali ng isang pagpapasiya ay hindi nakasalalay sa mga katotohanan.

Walang permanenteng bagay sa mundo. Lahat ay nagbabago.

Kung ano ang makabubuti sa iyo, ito ay walang kaugnayan sa mga taong nasa paligid mo.

Tao lamang ang biniyayaan ng isip at kilos-loob kung kaya’t mayroon siyang kakayahan na kilalanin at gawin ang tama at nararapat.

Hindi kinakailangan ang perpektong pagkakasulat ng layunin sa buhay.

Panahon ang ikalawa at pinakamahalagang sangkap sa anumang proseso ng pagpapasiya.

Ang mga instrumento o gamit sa mabuting pagpapasya ay ang isip at damdamin.

Ang tao ang pinakabukod-tangi sa lahat ng nilikha ng Diyos dahil sa taglay niyang isip at kilos-loob.