รำมาตรฐาน

รำเดี่ยว

ละครใน

โขน

2 ประเภท ได้แก่ โขน ละคร

3 ประเภท ได้แก่ โขน ละคร การแสดงพื้นเมือง

4 ประเภท ได้แก่ โขน ละคร รำและระบำ การแสดงพื้นเมือง

5 ประเภท ได้แก่ โขน ละคร รำและระบำ การแสดงพื้นเมือง รำวงมาตรฐาน

ภาคเหนือ

ภาคกลาง

ภาคใต้

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

การแสดงที่ไม่เล่นเป็นเรื่องราวเน้นท่ารำ

การแสดงที่มีความสวยงามทั้งท่ารำและบทร้อง

การแสดงที่เกิดจากวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนในท้องถิ่น

การแสดงที่มีลีลาท่ารำเข้ากับดนตรี

ภาคเหนือ – ฟ้อนภูไท

ภาคอีสาน – เซิ้งโปงลาง

ภาคใต้ – ระบำร่อนแร่

ภาคกลาง – รำกลองยาว

4 ประเภท ได้แก่ โขนกลางแปลง โขนนั่งราว โขนหน้าจอ หนังใหญ่

5 ประเภท ได้แก่ โขนกลางแปลง โขนนั่งราว โขนหน้าจอ โขนฉาก โขนโรงใน

6 ประเภท ได้แก่ โขนกลางแปลง โขนนั่งราว โขนฉาก โขนโรงนอก โขนหน้าจอ โขนโรงใน

7 ประเภท ได้แก่ โขนนั่งราว โขนฉาก โขนนั่งราว โขนหน้าจอ โขนโรงใน โขนโรงนอก โขนหนังใหญ่

รัชกาลที่ 4

รัชกาลที่ 5

รัชกาลที่ 6

รัชกาลที่ 7

รำโทน กระบี่กระบอง หนังใหญ่

รำวงมาตรฐาน หนังใหญ่ มโนราห์

กระบี่กระบอง มโนราห์ หนังตะลุง

กระบี่กระบอง หนังใหญ่ ชักนาคดึกดำบรรพ์

โขนเป็นนาฏศิลป์ไทยโบราณ

โขนจัดเป็นราชูปโภคอย่างหนึ่ง

ผู้แสดงโขนสวมหัวปิดหน้าทั้งหมด

เรื่องที่ใช้แสดงโขนเรื่องรามเกียรติ์

โขนฉาก

โขนกลางแปลง

โขนนั่งราว

โขนโรงใน

โขนหน้าจอ

โขนหน้าม่าน

โขนโรงนอก

โขนโรงใน

จับคู่ผู้แสดงชายหญิง

เดินตามกันเป็นวงกลม

เดินในลักษณะทวนเข็มนาฬิกา

เดินในลักษณะตามเข็มนาฬิกา

เพลงดอกไม้ของชาติ

เพลงตามองตา

เพลงหญิงไทยใจงาม

เพลงยอดชายใจหาญ

เพลงงามแสงเดือน – ใช้ท่าสอดสร้อยมาลา

เพลงชาวไทย - ใช้ท่าชักแป้งผัดหน้า

เพลงคืนเดือนหงาย – ใช้ท่าสอดสร้อยมาลาแปลง

เพลงรำมาซิมารำ - ใช้ท่ารำยั่ว