อุปมา

สัทพจน์

สัญลักษณ์

บุคคลวัต

ผีเสื้อบินเย้าหยอกกับดอกไม้

ฟังสำเนียงเสียงคลื่นดังครื้นโครม

สัตว์ในน้ำจำแพ้แก่ผีเสื้อ

เสียน้ำใจในอารมณ์ไม่สมประดี

อูฐเป็นเรือของทะเลทราย

ลูกคือดวงตาดวงใจของพ่อแม่

ปัญญาคือดาบสู้ดัสกร

โกรธตาแดงดั่งแสงไฟฟ้า

เจ้าก็สะดุ้งตระหนกตกพระทัยไหวหวั่นขวัญไม่มี ดั่งโปดกมฤคีอันอ่อนแอ

ทุกข์ทั้งนี้ก็มิเท่าถึงทุกข์พระแม่เจ้าจะกลับเข้ามาแต่ป่า

น้ำในสาครจะน้อยลงก็หาไม่ เสมือนหนึ่งน้ำพระทัยทูลกระหม่อมแก้ว

ท่านมาออกปากขอสองกุมารพระลูกรักเราดังดวงตา เราก็ตัดห่วงเสน่หาให้แก่พราหมณ์เฒ่า

ลมระเริงลู่หวิวพลิ้วระลอก สัพยอกยอดไม้ไปลิ่วล่อง

ฤาแม่เป็นมณีดวง เนตรด้วย

โอ้โอ๋อกพระชนกชนนีนี้จะแตกครากสักเจ็ดภาคภินทนาการ

มีทั้งว่านยาสารพันอุดมดับโรคาพยาธิดุจทิพยโอสถปรากฏคุณประสิทธิ์ประสาทสุพรรณนา

ดังหิ่งห้อยจะแข่งแสงอาทิตย์ เห็นผิดระบอบบุราณมา

นางนวลจับนางนวลนอน เหมือนพี่แนบนวลสมรจินตะหรา

กูไม่ครั่นคร้ามขามใคร จะหักให้เป็นภัสม์ธุลีผง

ท้าวกะหมังกุหนิงแข็งขัน ได้ฟังกริ้วโกรธดังเพลิงกัลป์

อุปลักษณ์

บุคคลวัต

สัญลักษณ์

อุปมา

ตั๊กแตนโยงโย่ ผูกโบว์ทัดดอกจำปา

เธอร้องไห้น้ำตาจะเป็นสายเลือด

หัวเราะร่าน้ำตาริน

อ้อยอี๋เอียง อ้อยอี๋เอียงส่งเสียงร้อง

ผู้มีศักดิ์ศรี

หญิงมีผิวผุดผ่องนวลงาม

ผู้ไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่ง มีแต่คนรังเกียจ

หญิงที่ถือว่ามีฐานะสูงศักดิ์กว่าชายที่หมายปอง

เรื่องนี้ได้กลิ่นตุ ๆ ว่าคนมีสีอยู่เบื้องหลัง

เขาไม่เคยยินดียินร้ายฉันเลย

เสียงลิงค่างบ่างชะนีวะหวีดโหวย กระหึ่มโหยห้อยไม้น่าใจหาย

เขาโกรธเธอจนอกระเบิด

เสียงรถไฟหวีดร้องครวญครางมาแต่ไกล

การบินไทยรักคุณเท่าฟ้า

ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด

เธอว่ายน้ำเก่งเหมือนปลา

เพลงนี้ไพเราะราวกับเพลงจากสวรรค์

เหยี่ยวข่าวกำลังบินว่อนอยู่แถวทำเนียบรัฐบาล

ซุงหลายท่อนนอนร้องไห้ที่ชายป่า

ฉันหิวไส้จะขาดแล้วนะ

ทหารเป็นรั้วของชาติ

คนไทยไม่ยอมให้ใครมาทำลายขวานทองได้

แพ้เป็นพระชนะเป็นมาร

เสียงคลื่นซ่าซัดสาดที่หาดทราย

ครูเป็นแสงประทีปส่องทางให้ลูกศิษย์

จานและช้อนวิ่งกันขวักไขว่ไปทั่วห้องครัว

เหนื่อยสายตัวแทบขาด

ดวงหน้านวลกระจ่างดุจดวงจันทร์

เมฆไหลลงห่มเงื้อม ผาชะโงก

งามม่านเงาไม้โศก ซับซ้อน

ดอกหญ้าป่าลมโบก ผงกช่อ

ซ่าซ่าธาราฉะอ้อน เร่งร้อนระหายฝัน

ลมหนาวเริ่มล่องมาจากฟ้าแล้ว พรมจูบแผ่วเจ้าพระยาโรยฟ้าฝัน

ดูผิวสินวลละอองอ่อน มะลิซ้อนดูดำไปหมดสิ้น

โอ้แผ่นดินแตกระแหงเพราะแล้งฝน เหมือนใจหม่นแตกระแหงเพราะแรงหนาว

ก้มเกล้าเคารพอภิวาท พระปิ่นภพภูวนาทนาถา

การกล่าวตรงกันข้าม

การเปรียบเหมือน

การเปรียบเป็น

การกล่าวเกินจริง

อุปมา

อุปลักษณ์

บุคคลวัติ

อติพจน์

อุปลักษณ์

สัญลักษณ์

อติพจน์

นาทนัย

ดอกไม้แย้มกลีบยิ้มริมบึงช่างตรึงจิต ลมจุมพิตเท่าไรก็ไม่หมอง

เห็นกรวดทรายชายทะเลชโลธร ละเอียดอ่อนดังละอองสาลีดี

เป็นฟองฟุ้งรุ่งเรืองอยู่รางราง กระเด็นพร่างพรายพราวราวกับพลอย

อันพริกไทยใบผักชีเหมือนสีกา ต้องโรยหน้าเสียสักหน่อยอร่อยใจ

อุปลักษณ์

อุปมา

อติพจน์

สัทพจน์

อุปมา

สัญลักษณ์

อติพจน์

บุคคลวัต

บุคคลวัต

สัทพจน์

อุปลักษณ์

อุปมา

เก็บใจไว้ในลิ้นชัก คงไม่เจอแล้วรักแท้

เบื่อกับความปรวนแปร มันไม่แคร์และไม่หวัง มันเหมือนคนชินชา

ไม่มองและไม่ฟังและแล้วก็มีเธอเดินเข้ามา

เข้ามาค้นในลิ้นชัก ที่ปิดตายเพราะรักร้าว

ให้อภัยใจเมาเมา มาแบ่งเบาที่ฉันล้า มาสนใจใยดี

คนที่ไม่มีค่า