ทั้งทุกข์โศกโรคภัยอย่าใกล้กราย

แสนสบายบริบูรณ์ประยูรวงศ์

ทั้งโลโภโทโสและโมหะ

ให้ชนะใจได้อย่างไหลหลง

ถึงบางจากจากวัดพลัดพี่น้อง

ถึงเกร็ดย่านบ้านมอญแต่ก่อนเก่า

เห็นดุ่มดุ่มหนุ่มสาวเขากราวเกรียว

เป็นกลุ่มกลุ่มกลุ้มกายเหมือนทรายซัด

ประทับท่าหน้าอรุณอารามหลวง

ค่อยสร่างทรวงทรงศีลพระชินสีห์

นิราศเรื่องเมืองเก่าของเรานี้

ไว้เป็นที่โสมนัสทัศนา

เป็นกลุ่มกลุ่มกลุ้มกายเหมือนทรายซัด

ถึงบ้านงิ้วเห็นแต่งิ้วละลิ่วสูง

แม้กำเนิดเกิดชาติใดใด

นึกก็น่ากลัวหนามขามขามใจ

ไอ้ลำหนึ่งครึ่งท่อนกลอนมันมาก

ช่างยาวลากเลื้อยเจื้อยจนเหนื่อยหู

ไม่จบบทลดเลี้ยวเหมือนเงี้ยวงู

จนลูกคู่ขอทุเลาว่าหาวนอน

อยู่กลางทุ่งรุ่งโรจน์สันโดษเด่น

เป็นที่เล่นนาวาคงคาใส

พื้นลานฐานบัทม์ถัดบันได

คงคาไหลล้อมรอบเป็นขอบคัน

เขาถ่อคล่องว่องไวไปเป็นยืด

เรือเราฝืดเฝือมานิจจาเอ๋ย

ต้องถ่อค้ำร่ำไปล้วนไม่เคย

ประเดี๋ยวเสยสวบตรงเข้าพงรก

ใช่จะมีที่รักสมัครมาด

แรมนิราศร้างมิตรพิศมัย

โอ้บุญน้อยลอยลับครรไลไกล

เสียน้ำใจเจียนจะสิ้นดิ้นชีวัน

จจะขาดคิดมาน้ำตาไหล

อีกสองสิ่งหญิงร้ายและชายชั่ว

อกมิแตกเสียหรือเราเขาจะสรวล

เสียน้ำใจเจียนจะสิ้นดิ้นชีวัน