ช้าละวะเห่เป็นการเห่เมื่อพายเรือทวนกระแสน้ำ

มูลเห่ใช้หลังจากเห่ทำนองช้าละวะเห่ไปแล้ ๒-๓ บท

สวะเห่ใช้เห่เมื่อเรือกำลังจะเทียบท่า

กล่าวถึงทำนองการเห่เรือผิดทุกข้อ

สุวรรณหงส์

พรหมินทร์

ครุฑยุดนาค

สมรรถชัย

เพล็ดดอกออกแกมกัน ส่งกลิ่นเกลี้ยงเพียงกลิ่นสมร

คางเบือนเบือนหน้ามา ไม่งามเท่าเจ้าเบือนชาย

โนรีสีปานชาด เหมือนช่างฉลาดวาดแต้มลาย

เหมือนพรากจากนงเยาว์ เปล่าใจเปลี่ยวเหลียวหานาง

เลียงผาง่าเท้าโผน เพียงโจนไปในวารี

เรือสิงห์วิ่งเผ่นโผน โจนตามคลื่นฝืนฝ่าฟอง

สุวรรณหงส์ทรงพู่ห้อย งามชดช้อยลอยหลังสินธุ์

มังกรถอนพายพัน ทันแข่งหน้าวาสุกรี

สาวหยุดพุทธชาด บานเกลื่อนกลาดดาษดาไป

เต็งแต้วแก้วกาหลง บานบุษบงส่งกลิ่นอาย

พิกุลบุนนาคบาน กลิ่นหอมหวานซ่านขจร

พุดจีบกลีบแสล้ม พิกุลแกมแซมสุกรม

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

เต็งแต้วแก้วกาหลง บานบุษบงส่งกลิ่นอาย

หอมอยู่ไม่รู้หาย คล้ายกลิ่นผ้าเจ้าตาตรู

งามทรงวงดั่งวาด งามมารยาทนาดกรกราย

งามพริ้มยิ้มแย้มพราย งามคำหวานลานใจถวิล

เพียนทองงามดั่งทอง ไม่เหมือนน้องห่มตาดพราย

กระแหแหห่างชาย ดั่งสายสวาทคลาดจากสม

ปลาสร้อยลอยล่องชล ว่ายเวียนวนปนกันไป

เหมือนสร้อยทรงทรามวัย ไม่เห็นเจ้าเศร้าบ่วาย

เรื่อยเรื่อยมารอนรอน ทิพากรจะตกต่ำ

สนธยาจะใกล้ค่ำ คำนึงหน้าเจ้าตาตรู

ปลายกรายว่ายเคียงคู่ เคล้ากันอยู่ดูงามดี

แต่นางห่างเหินพี่ เห็นปลาเคล้าเศร้าใจจร

มะลิวัลย์พันจิกจวง ดอกเป็นพวงร่วงเรณู

หอมมาน่าเอ็นดู ชูชื่นจิตคิดวนิดา

กรีธาหมู่นาเวศ จากนคเรศโดยสาชล

เหิมหื่นชื่นกระมล ยลมัจฉาสารพันมี

เพรางายวายเสพรส แสนกำสรดอดโอชา

อิ่มทุกข์อิ่มชลนา อิ่มโศกาหน้านองชล

รอนรอนสุริยโอ้ อัสดง

เรื่อยเรื่อยลับเมรุลง ค่ำแล้ว

ยามสองฆ้องยามย่ำ ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง

เสียงปี่มี่ครวญเครง เหมือนเรียมคร่ำร่ำครวญนาน

เรื่อยเรื่อยมารอนรอน ทิพากรจะตกต่ำ

สนธยาจะใกล้ค่ำ คำนึงหน้าเจ้าตาตรู

คางเบือนเบือนหน้ามา ไม่งามเท่าเจ้าเบือนชาย

เรือชายชมมิ่งไม้ ริมท่าไสวหลากหลายพรรณ

ใครต้องข้องจิตชาย ไม่วายนึกตรึกตรึงทรวง

ไพเราะเพราะกังวาน ปานเสียงน้องร้องสั่งชาย

เวรามาทันแล้ว จึงจำแคล้วแก้วโกมล

ยามสองฆ้องยามยามย่ำ ทุกคืนค่ำย่ำอกเอง

แต่เช้าเท่าถึงเย็น กล้ำกลืนเข็นเป็นอาจิณ

เสียงเศร้าเร้าระดม ห่มท้ายเยิ่นเดินคู่กัน