หิ่งห้อยยะยิบแย้ม เรืองไร

จุดตะเกียงจิตใจ .....................

ปลุกชีวิตกางใบ โบยโบก

ลอยล่องชมโลกหล้า เรื่อยเลี้ยวพาเพลิน

อยากพ้นลำบากได้ ปรีดา

ต้องหมั่นแก้ปัญหา สร้างแคล้ว

เร่งงานทุกเวลา โดยสุ-จริตนา

ทำดังนี้ได้................ ชีพพ้นทุกข์ทน

ทองกวาวพราวพร่างทั้ง พนา

บานแบ่งปลายหนาวลา สู่ร้อน

สีสดงดงามตา แดงสว่าง

ยาม...........สาดสะท้อน ทุ่งคล้ายทองคำ

ราตรีหมองหม่นห้วง เวหน

จันทร์เจิดยังส่องยล .................

เปรียบชีวิตทุกข์ทน ท้นเทวษ

คงสักแห่งแสงจ้า แจ่มด้วยไฟหวัง

อ้อยตาลหวานสุดล้ำ ยิ่งหวาน

รสชื่นใดบ่ปาน เล่ห์...........

แรกเริ่มสดับคำขาน พาชื่น ใจนา

จนประจักษ์หมดสิ้น รสนั้นพาลขม

ให้ปลายบาทเอกนั้น มาฟัด

ห้าที่บทสองวัจน์ ชอบพร้อง

บาทสามดุจเดียวทัด ในที่ เบญจนา

ปลาย.....บทสองต้อง ที่หน้าบทหลัง

จรุงพจน์จรดถ้อยห่าง ทางกวี

ยังทิวาราตรี ไม่น้อย

เทพใดหฤทัยมี มา......

เชิญช่วยอวยให้ข้อย คล่องถ้อยคำแถลง เถิดรา

นิพนธ์กลกล่าวไว้ เป็นฉบับ

พึงเพ่งตามบังคับ .............

เอกโทท่านลำดับ โดยที่ สถิตนา

ทุกทั่วลักษณะล้วน เล่ห์นี้คือโคลง

จากมามาลิ่วล้ำ ลำบาง

บางยี่เรือราพราง พี่พร้อง

เรือแผงช่วยพา....... เมียงม่าน มานา

บางบ่รับคำคล้อง คล่าวน้ำตาคลอ