ระบำ รำ ฟ้อน วิวัฒนาการมาจากการละเล่นของชาวบ้าน

ยกเลิกละครหลวง เกิดการแสดงของเอกชนขึ้นหลายคณะ

มีละครรำของหลวงที่ใช้ผู้หญิงและผู้ชายแสดง

พัฒนาการแสดงในรูปแบบละครรำ นับว่าเป็นต้นแบบของละครรำรูปแบบอื่นๆ ต่อมา

มีละครรำของหลวงที่ใช้ผู้หญิงและผู้ชายแสดง

รวบรวมตำราฟ้อนรำและเขียนภาพท่ารำแม่บทบันทึกไว้เป็นหลักฐาน

ฟื้นฟูโขน ละครหลวง เก็บภาษีโขนละครสำหรับคณะละครเอกชน

เป็นยุคทองของการละคร มีการทำนุบำรุงศิลปะโขน ละคร ดนตรีปี่พาทย์

ระบำ รำ ฟ้อน วิวัฒนาการมาจากการละเล่นของชาวบ้าน

รวบรวมตำราฟ้อนรำ

เขียนภาพท่ารำแม่บทบันทึกไว้เป็นหลักฐาน

อนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์ไทยให้มีความทันสมัย

พัฒนาโขนเป็นรูปแบบละครใน

ยุคทองของนาฏศิลป์ไทย พระองค์ทรงโปรดละครรำ

โปรดให้มีละครรำผู้หญิงในราชสำนักตามเดิม

ฝึกผู้หญิงให้แสดงละครนอกของหลวง

ก่อตั้งโรงเรียนฝึกหัดนาฏศิลป์ขึ้น

มีการปรับปรุงเครื่องแต่งกายเป็นการแต่งยืนเครื่องแบบละครใน

เกิดระบำดาวดึงส์ ซึ่งเป็นระบำมาตรฐานที่มีลีลาร่ายรำงดงามมาก

โปรดให้ยกเลิกละครหลวง

ตั้งกรมศิลปากรขึ้นแทนกรมมหรสพที่ถูกยุบ

เกิดการแสดงของเอกชนขึ้นหลายคณะ

การละครฟ้อนรำเข้ามาอยู่ในความรับผิดชอบของรัฐบาล

โปรดให้มีละครรำผู้หญิงในราชสำนักตามเดิม

รวบรวมตำราฟ้อนรำ

เกิดโขนบรรดาศักดิ์ที่มหาดเล็กแสดง

บรมครูทางนาฏศิลป์ได้ชำระพิธีไหว้ครูโขน ละคร

เก็บภาษีโขนละครสำหรับคณะละครเอกชน

เกิดการแสดงชุด "รำโคม" จากการเล่นโคมญวนของพวกญวน

อนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์ไทยให้มีความทันสมัย

พัฒนาละครในมาเป็นละครดึกดำบรรพ์

เกิดนาฏศิลป์ที่เป็นบทระบำแทรกอยู่ในละครเรื่องต่างๆ

ท่ารำจะมีความประณีตงดงามตามแบบราชสำนัก

เป็นสมัยที่นาฏศิลป์มีความเจริญรุ่งเรือง ยุคทองของการละคร

พัฒนาละครรำที่มีอยู่เดิมมาเป็นละครพันทางและละครเสภา

โปรดให้ตั้งกรมมหรสพ และโรงเรียนฝึกหัดนาฏศิลป์ขึ้นในกรมมหรสพ

ดัดแปลงการรำเบิกโรงชุดประเลงมาเป็น "รำดอกไม้เงินทอง"

เกิดโขนบรรดาศักดิ์ที่พวกมหาดเล็กแสดงคู่กับโขนเฉลยศักดิ์ที่เอกชนแสดง

มีละครผู้หญิงของเจ้านครศรีธรรมราชเกิดขึ้น

พัฒนาโขนเป็นรูปแบบละครใน

ให้จัดตั้งกรมศิลปากรขึ้นแทนกรมมหรสพที่ถูกยุบไป

ปรับปรุงวิธีการแสดงโขนเป็นการแสดงละครดึกดำบรรพ์เรื่องรามเกียรติ์

เกิดละครรูปแบบใหม่ ได้แก่ ละครหลวงวิจิตรวาทการ ละครจันทโรภาส ฯลฯ

หลวงวิจิตรวาทการ อธิบดีกรมศิลปากรได้ก่อตั้งโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ขึ้น

นาฏศิลป์ไทยเป็นที่นิยมแพร่หลายในหมู่ประชาชน

เกิดละครหลวงวิจิตรวาทการซึ่งเป็นละครปลุกใจให้รักชาติ

นาฏศิลป์ไทยได้รับอิทธิพลจากนาฏศิลป์เอเชีย

ได้ก่อตั้งโรงเรียนนาฏศิลปแทนโรงเรียนนาฏดุริยางคศาสตร์ขึ้นซึ่งถูกทำลาย

การละครฟ้อนรำเข้ามาอยู่ในความรับผิดชอบของรัฐบาล

ตั้งโรงเรียนนาฏศิลปเพื่อทำนุบำรุง เผยแพร่นาฏศิลป์ให้เป็นที่ยกย่อง

ส่งเสริมให้ผู้เชี่ยวชาญทางด้านนาฏศิลป์คิดประดิษฐ์ระบำขึ้นใหม่

มีการนำนาฏศิลป์นานาชาติมาประยุกต์ใช้ในการประดิษฐ์ท่ารำ

เปิดการเรียนการสอนนาฏศิลป์ไทยในระดับอุดมศึกษาหลายแห่ง

สมัยรัชกาลที่ 1

สมัยรัชกาลที่ 2

สมัยรัชกาลที่ 3

สมัยรัชกาลที่ 4

โปรดใหยกเลิกละครหลวง

โปรดให้มีละครรำผู้หญิงในราชสำนักตามเดิม

อนุรักษ์และพัฒนานาฏศิลป์ไทยให้มีความทันสมัย

มีการจัดตั้งกรมมหรสพ

ได้รวบรวมตำราฟ้อนรำและเขียนภาพท่ารำแม่บท

ปรับปรุงเครื่องแต่งกายเป็นการแต่งกายยืนเครื่องแบบละครใน

ทรงรวบรวมบรรดาศิลปินด้านต่างๆ ที่กระจัดกระจายไป

พัฒนาละครในมาเป็นละครดึกดำบรรพ์