ละครชาตรี จะแสดงในโรงละครเท่านั้น

ละครในและละครนอก ปรับปรุงมาจากละครชาตรี

ละครในจะแสดงในพระราชวัง นักแสดงเป็นชายล้วน

ละครนอกจะแสดงในเขตพระราชวังหรือนอกเขตพระราชฐานก็ได้

เพราะสถานการณ์บ้านเมืองไม่สงบ

เพราะพระเจ้ากรุงธนบุรีไม่นิยมการละครไทย

เพราะไม่มีผู้สืบทอดท่ารำละครจากสมัยอยุธยาไว้

เพราะประชาชนนิยมการแสดงละครตะวันตกมากกว่า

รัชกาลที่ 1

รัชกาลที่ 2

รัชกาลที่ 3

รัชกาลที่ 4

มีการจัดตั้งโรงเรียนเพื่อฝึกหัดการแสดงละคร

มีการพัฒนาละครนอก โดยนำผู้หญิงเข้ามาแสดง

มีการจัดแสดงละครในรูปแบบของคณะที่เป็นเอกชน

มีการบัญญัติข้อห้ามในการแสดงละครที่มิใช่ละครหลวง

จัดทำตำราฟ้อนรำ

จัดตั้งโรงเรียนฝึกหัดการแสดงละคร

นำการแสดงละครของไทยไปแสดงที่ต่างประเทศ

ส่งเสริมให้มีการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมในการแสดงละครของนานาชาติ

อิเหนา - พระอภัยมณี

พิกุลทอง - รามเกียรติ์

แก้วหน้าม้า - ปลาบู่ทอง

อุณรุฑ - โสนน้อยเรื่อนงาม

ละครรำ

ละครเสภา

ละครพันทาง

ละครดึกดำบรรพ์

ทำให้สิ้นเปลืองงบประมาณ

ทำให้ละครไม่มีมิติที่น่าสนใจ

ทำให้การแสดงไม่มีคุณภาพ และไม่น่าสนใจ

ทำให้เกิดความไม่เหมาะสมในการแสดงละคร

เป็นผู้ที่ถูกเลือกให้รักษาละครไทย

เป็นผู้ที่กำหนดหลักสูตรละครไทยในปัจจุบัน

เป็นผู้ที่ได้รับการยอมรับจากสังคมการละคร

เป็นผู้ที่ถ่ายทอดแบบแผนลีลาท่ารำให้กับคนรุ่นหลัง