ละครแบบดั้งเดิม

ละครแบบปรับปรุง

ละครสมัยใหม่

ผู้แสดงเป็นชายล้วน

ผู้แสดงเป็นหญิงล้วน

ผู้แสดงเป็นชายและหญิง ตามบทบาท

ผู้แสดงจะต้องร้องเพลงเอง ดำเนินเรื่องลักษณะเดียวกันกับละครใน มีการจัดฉากและสถานที่ให้สมจริงตามเนื้อเรื่อง

เดิมให้ผู้ชายแสดงล้วนมีตัวละคร 3 ตัว คือ ตัวนายโรง ตัวนาง และตัวตลก

นิทานพื้นบ้านหรือบทละครนอก เช่น สังข์ทอง ไกรทอง แก้วหน้าม้า เป็นต้น

วงปี่พาทย์ไม้แข็ง

วงปี่พาทย์ไม้นวม

วงปี่พาทย์ไม้นวม+เครื่องดนตรีต่างชาติ

อุณรุท

สังข์ทอง

ราชาธิราช

แต่งกายยืนเครื่อง แต่งเลียนแบบเครื่องต้นเครื่องทรง

ของพระมหากษัตริย์

ไม่สวมเสื้อ เพราะทุกตัวใช้ผู้ชายแสดง

ไม่แต่งกายตามแบบละครรำทั่วไป แต่จะแต่งกาย

ตามลักษณะเชื้อชาติ

ดำเนินเรื่องด้วยคำร้อง มีต้นเสียง และลูกคู่ร้องในช่วงบทบรรยายกิริยา มีบทพูดเจรจาแทรกเป็นช่วงๆ ท่ารำดัดแปลงจากท่าทางของต่างชาติผสมกับท่ารำของไทย

ดำเนินเรื่องช้า เน้นความสวยงามของท่ารำ บทร้องและทำนองเพลงมีความไพเราะ ยึดแบบแผนจารีตปะเพณี

ดำเนินเรื่องด้วยความรวดเร็วกระชับ ไม่พิถีพิถันเรื่องความสวยงามมากนัก มีความตลกขบขัน มักใช้ถ้อยคำสามัญชนทั่วไป มีกิริยาอาการแบบชาวบ้าน