θα μείνω πάντα ιδανικός κι ανάξιος εραστής

των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων,

και θα πεθάνω μια βραδιά σαν όλες τις βραδιές,

χωρίς να σχίσω τη θολή γραμμή των οριζόντων...

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε

Τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου

Την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν

Μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο...

Τ' αστέρι του βοριά

θα φέρει η ξαστεριά

μα σαν φανεί μέσα από το πέλαγο πανί

θα γίνω κύμα και φωτιά

να σ' αγκαλιάσω ξενιτιά...

Σπασμένο καράβι

να ‘μαι πέρα βαθιά

έτσι να ‘μαι

με δίχως κατάρτια

με δίχως πανιά

να κοιμάμαι...

Εδώ στου δρόμου τα μισά

έφτασε η ώρα να το πω

άλλα είναι εκείνα που αγαπώ

γι’ αλλού γι’ αλλού ξεκίνησα...