ภาษาที่ใช้บันทึกเรื่องราวของศาสนาพราหมณ์ ตลอดจนศาสตร์ต่างๆ เช่น โหราศาสตร์ แพทยศาสตร์ ตำราพิชัยสงคราม และวรรณคดีสำคัญๆ มี มหากาพย์รามายณะ (รามเกียรติ์) และมหากาพย์มหาภารตะ

ภาษาที่มีพยัญชนะ ๓๓ ตัว

แบ่งออกเป็นวรรคตามฐานที่เกิดของเสียง

ภาษาที่นิยมใช้สระ ๖ ตัว

ได้แก่ ไอ เอา ฤ ฤๅ ฦ ฦๅ คือภาษาใด

ภาษาที่นิยมใช้ตัวสะกดตัวตาม

(พยัญชนะสังโยค)

ภาษาที่ไม่มีหลักการ

เรื่องตัวสะกดตัวตามที่แน่นอน

ภาษาที่นิยมใช้ ฑ เช่น กรีฑา จุฑา

ภาษาที่นิยมใช้ รร(รฺ เรผะ)

เช่น กรรม สวรรค์

ภาษาที่นิยมใช้ “ริ” ซึ่งอยู่ระหว่างคำ

เช่น อริยะ จริยะ อาจาริยะ

ภาษาที่นิยมใช้ คำที่มี “เคราะห์” อยู่ในคำนั้น

ซึ่งแผลงมาจากคำ(คฺรห)

เช่น พิเคราะห์ วิเคราะห์

พยัญชนะวรรคฏะ(ใหญ่) (ฏ ฐ ฑ ฒ ณ)

นิยมตัดตัวสะกดเดิมแล้วใช้ตัวตามสะกดแทน

เช่น รัฏฐ์ เป็น รัฐ / ทิฏฐิ เป็น ทิฐิ

อมตะ มาจากภาษาใด

ปริศนา มาจากภาษาใด

อัชฌาสัย มาจากภาษาใด

กษัตริย์ มาจากภาษาใด

วิชา มาจากภาษาใด

กฤษณา มาจากภาษาใด

มัจฉา มาจากภาษาใด

บุษบา มาจากภาษาใด

กิตติ มาจากภาษาใด