กลอนบทละคร

กลอนดอกสร้อย

กลอนสักวา

กลอนสุภาพ

ฝูงวัวควายผ้ายลาทิวากาล

ค่อยค่อยผ่านท้องทุ่งมุ่งถิ่นตน

คอกควายวัวรัวเกราะเปาะแปะ ! เพียงรู้ว่าเสียงเกราะแว่วแผ่วแผ่ว เอย

เข้ากอดคอฉอเลาะเสนาะกรรสารพันทอดทิ้งทุกสิ่ง เอย

อยู่ตามโรงมุงฟางข้างข้างนั้น

ทั้งไก่ขันแข่งดุเหว่าระเร้าเสียง

สงบระงับดับประสงค์

สิ่งเร้า

หนึ่งยุติธรรมไป่มี เลือกผู้

หึงจิตคิดเกลียดคน ดีกว่า ตัวแฮ

มากเพื่อนผู้วานการ ชีพได้

เสียงเรไร

ความมืด

เสียงระฆัง

นกแสก

ทุกชีพมีความเสมอภาค

การไม่มีมีโรค เป็นลาภอันประเสริฐ

ทรัพย์สิน เงินทองเป็นของนอกกาย

ทุกชีวิตมีความตายเป็นที่พึ่ง ความตายจึงเป็นธรรมดาของโลก

แสดงให้เห็นถึงความคิด ความเชื่อของคนในสังคมไทย

แสดงให้เห็นถึงวัฒนธรรมประเพณีของคนในสังคมไทย

แสดงให้เห็นถึงวิถีชีวิตความเป็นอยู่ของคนในสังคม

แสดงให้เห็นถึงค่านิยมของคนในสังคม

การแต่งลักษณะเด่นทางด้านวรรณศิลป์

การแต่งโดยถ่ายทอดอารมณ์ จิตนาการ

การแต่งโดยการใช้โวหารเปรียบเทียบ

การแต่งดัดแปลงให้เข้าธรรมเนียมไทย

เลือกสรรคำที่ไพเราะ

เตือนสติมนุษย์ทุกคน

สำนวนโวหารกินใจ

มีสัมผัสแพรวพราว

เนื้อหามุ่งแสดงความไพเราะของการใช้คำ

เป็นกวีนิพนธ์ขนาดสั้นที่มุ่งแสดงความคิดของกวี

เน้นการพรรณนาเกี่ยวกับความอ้างว้างของทุ่งนา

กลอนดอกสร้อยรำพึงในป่าช้ามาจากต้นฉบับแปล