ละครตลกประเภทสถานการณ์

ละครตลกประกอบความคิด

ละครตลกประเภทโครมคราม

ละครตลกชั้นสูง

ละครตามความเป็นจริง โดยไม่เสริมแต่งหรือบิดเบือน ตลอดจนใช้วิธีการจัดเสนอที่ทําให้ละครมีความใกล้เคียงกับชีวิตมากที่สุดการเริ่มต้นละครยุคสมัยใหม่ ในราวปลายศตวรรษที่ 19 บรรดาผู้นําในด้านละครสมัยใหม่ต่างก็พากันปราศว่า “ละครคือชีวิต” (Theatre is life itself)

การแสดงประเภทวิ่งไล่จับกัน และการตีก็มักจะทําให้เกิดเสียงอึกทึกครึกโครมมากว่าที่จะทําให้ให้ใครเจ็บจริงๆ

ตัวละครเป็นเครื่องมือในการเล่าเรื่อง ที่สนุกสนาน และเพื่อให้เข้าใจง่าย ติดตามท้องเรื่องได้ง่าย จึงนิยมใช้ตัวละครประเภท “ตายตัว” (TypedCharacters) เช่นพระเอก นางเอก ผู้ร้ายเป็นต้น

นําเหตุการณ์มาต่อกันเป็นตอนๆ ในด้านภาพและเสียงและมักเป็นบทที่นําไปจัดแสดงด้วยฉาก แสง สี และเครื่องแต่งกายที่งดงามตระการตา

วงค์คำเหล่า

นางทาส

แม่เบี้ย

กลิ่นกาสะลอง

วิลเลี่ยมเช็คสเปียร์

ชาลี แชปปลิ้น

โรเบิร์ตสายควัน

น้าค่อมชวนชื่น

Romantic Comedy

Hight Comedy

Situation Comedy

Slapstick Comedy

ล้อเลียนพฤติกรรมของคนในวงสังคมชั้นสูง ละครตลกเสียดสีจะมุ่งโจมตีข้อบกพร่องของมนุษย์โดยทั่วไป

พระเอกนางเอกที่มีความสวยงามตามอุดมคติ พูดจาด้วยภาษาที่ไพเราะเพราะพริ้ง และมักจะต้องพบกับอุปสรรคเกี่ยวกับความรักในตอนต้น แต่เรื่องก็จบลงด้วยความสุข

เป็นละครที่ล้อเลียนเสียดสีชีวิตในสังคม เฉพาะอย่างยิ่งในสังคมชั้นสูง ซึ่งมีกฎเกณฑ์ข้อบังคับมากมาย

มองชีวิตด้วยความเป็นกลาง แล้วสะท้อนภาพออกมาในรูปของละครตามความเป็นจริง

ละครแนวโรแมนติก (Romantic)

ละครแนวเอกสเพรสชั่นนิสม์ (Expressionism)

ละครแนวเอพิค (Epic)

ละครแนวเริงรมย์ (Melodrama)

เหตุการณ์ที่เหลือเชื่อเป็นการแสดงที่รวดเร็วและเอะอะตึงตัง

วรรณคดีอมตะของโลก

ล้อเลียนเสียดสีชีวิตในสังคม

เน้นการเสียดสีโจมตีวิธีการที่รุนแรง

สิ่งเล็กๆที่เรียกว่ารัก

กระเช้าสีดา

แม่เบี้ย

บุพเพสันนิวาส