พรหมสี่หน้า

เมขลาโยนแก้ว

ปฐม

เทพนม

ชูแต่หางเองอ้า อวดอ้างฤทธี

บาปย่อมทำโทษซ้ำ ใส่ผู้บาปเอง

จิตมนุษย์นี้ไซร้ ยากแท้หยั่งถึง

ลิงว่าหว้าหวังหว้า หว่าดิ้นโดยตาม

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

โฉมเอยโฉมเฉลา เสาวภาคย์แน่งน้อยพิสมัย เจ้ามาแต่สวรรค์ชั้นใด นามกรชื่อไรนะเทวี

ประสงค์สิ่งอันใดจะใคร่รู้ ทำไมมาอยู่ที่นี่ ข้าเห็นเป็นน่าปรานี มารศรีจงแจ้งกิจจา

ทำไมมาล่วงไถ่ถาม ลวนลามบุกรุกเข้ามาใกล้ ท่านนี้ไม่มีความเกรงใจ เราเป็นข้าใช้เจ้าโลกา

อันซึ่งจะฝากไมตรีข้า ข้อนั้นอย่าว่าหารู้ไม่ เราเป็นนางรำระบำใน จะมีมิตรที่ใจผูกพัน

การใช้ภาพพจน์สัทพจน์

การใช้ภาพพจน์อติพจน์

การใช้ภาพพจน์บุคคลวัต

การใช้ภาพพจน์อุปลักษณ์

ต้นแบบการรำแม่บท

ต้นแบบการขับร้องเพลงไทยเดิม

ต้นแบบเพลงการบรรเลงดนตรีไทย

ต้นแบบการประยุกต์เครื่องแต่งกายละครรำ

มีมือยี่สิบซ้ายขวา ถือคทาอาวุธธนูศร

ได้ฟังจึ่งตอบวาที กูนี้แปลงเป็นสตรีมา

ชาตินี้มึงมีแต่สองหัตถ์ จงไปอุบัติเอาชาติใหม่

ให้สิ้นวงศ์พงศ์มึงอันศักดา ประจักษ์แก่เทวาทุกราศี

อย่ารังแกผู้ที่ด้อยกว่าตน

ความลุ่มหลงมัวเมาจะนำภัยมาถึงตัว

การให้อำนาจแก่ผู้ที่ขาดสติย่อมนำความเดือนร้อนมาให้

การอาฆาต พยาบาท จองเวรจองกรรม ย่อมนำมาซึ่งความเดือนร้อน

พิเภก

กุมภกรรณ

ทศกัณฐ์

อินทรชิต