ความรัก

ความโลภ

ความแค้น

ความโกรธ

บทละครรำ

.บทละครพูด

.กลอนนิทาน

บทละครร้อง

ท้าวหมันหยาดูแลต้อนรับอย่างดี

อยากเป็นอิสระได้ท่องเที่ยวไปในป่า

เพราะได้จินตะหราเป็นชายาแล้ว

.เข้าใจคิดว่าบุษบาขี้ริ้วขี้เหร่มาก

.ท้าวดาหายกบุษบาให้แก่จรกาด้วยความโกรธอิเหนา

องค์ปะตาระกาหลาบันดาลให้ลมหอมบุษบาไป

อิเหนาเผาเมืองดาหา

บุษบาปลอมตัวเป็นอุณากรรณ

การไม่ยอมยกบุษบาให้วิหยาสะกำ

.การยกบุษบาให้แก่จรกา

การไปใช้บน บนเขาวิลิศมาหรา

การจัดอภิเษกบุษบากับจรกา

ความรอบคอบ

ความรักลูก

ความเป็นนักปกครอง

ความเชี่ยวชาญในการทำศึก

ไหนไหนจะตายวายชีวา ถึงเร็วถึงช้าก็เหมือนกัน

พี่ดังพฤกษาพนาวัน จะอาสัญเพราะลูกดังกล่าวมา

สู้ตายไม่เสียดายชีวัง กว่าจะสิ้นกำลังของข้านี้

มิเราก็เจ้าจะตายลง อย่าหมายจิตคิดทะนงในการศึก

ชื่อนกชนิดหนึ่ง

ชื่อปลาชนิดหนึ่ง

ชื่อต้นไม้ชนิดหนึ่ง

ชื่อคำบอกเวลา

ขึ้นเกยกิริณีที่ประทับ ผันพักตร์สู่พายัพทิศา

ปุโรหิตฟันไม้ข่มนาม ทำตามตำรับพิชัยยุทธ์

พอได้ศุภฤกษ์ก็ลั่นฆ้อง ประโคมคึกกึกก้องท้องสนาม

ชีพ่อก็เบิกโขลนทวาร โอมอ่านอาคมคาถา

อุปมา

อุปลักษณ์

สัทพจน์

บุคลวัต

บัดนั้น ดะหมังผู้มียศถา

เมื่อนั้น ระตูหมันหยาเรืองศรี

เมื่อนั้น พระผู้ผ่านไอศูรย์สูงส่ง

ครั้นอ่านสารเสร็จพระทรงฤทธิ์ ถอนฤทัยแล้วคิดสงสัย

ทำค่ายหน้าค่ายหลังตั้งบรรจบ ยกหอรบขึ้นปรับสับวิหรั่น

ชักปีกกาขึงไปถึงกัน ผูกราวสามชั้นขันชะเนาะ

แม้มิได้สมคิดดังจิตปอง ไม่คืนครองกรุงไกรไอศวรรย์

พูนดินเต็มตามสนามเพลาะ ไม้ไผ่เจาะรวงปล้องเป็นช่องปืน

ปรารภให้เห็นใจ

ระบายความน้อยใจ

ตัดพ้อต่อว่าให้ว่าแค้นใจ

ประชดประชันด้วยความเจ็บใจ

อุปมา

อุปลักษณฺ

อติพจน์

อวพจน์

กลอนสุภาพ

กลอนบทละคร

กลอนเสภา

กลอนสักวา

กะหรัดตะปาตี

อิเหนา

บุษบา

สังคามาระตา

นี่ชะรอยชาวป่าพนาวัน

ไม่เคยเข้าเขตขัณฑ์เวียงชัย

นัดจะแต่งวิวาห์มงคล

กุศลไม่เคยคู่กับนัดดา

ส่วนตัวเจ้าของสิชังกัน

ส่วนบุหงานั้นสิชอบใจ

ว่าอิเหนามาตามด้วยความรัก

ข้อนี้ไม่ประจักษ์ยังสงสัย