તીન ભુવનમેં સાર,

વીતરાગ-વિજ્ઞાનતા;

શિવસ્વરૂપ શિવકાર,

નમહું ત્રિયોગ સમ્હારિકે.

જે ત્રિભુવનમેં જીવ અનન્ત,

સુખ ચાહે દુખતેં ભયવન્ત;

તાતેં દુખહારી સુખકાર,

કહેં સીખ ગુરુ કરુણા ધાર.

તાસ ભ્રમનકી હૈ બહુ કથા,

પૈ કછુ કહૂં કહી મુનિ યથા;

કાલ અનન્ત નિગોદ મંઝાર,

બીત્યો એકેન્દ્રી તન ધાર.

નિકસી ભૂમિ જલ પાવક ભયો,

પવન પ્રત્યેક વનસ્પતિ થયો.

દુર્લભ લહિ જ્યોં ચિન્તામણિ,

ત્યોં પર્યાય લહી ત્રસતણી;

લટ પિપીલ અલિ આદિ શરીર,

ધર ધર મર્યો સહી બહુ પીર.

કબહૂં પંચેન્દ્રિય પશુ ભયો,

મન બિન નિપટ અજ્ઞાની થયો;

સિંહાદિક સૈની હૈ ક્રૂર,

નિબલ પશુ હતિ ખાયે ભૂર.

કબહૂં આપ ભયો બલહીન,

સબલનિ કરિ ખાયો અતિદીન;

છેદન ભેદન ભૂખ પિયાસ,

ભાર-વહન હિમ આતપ ત્રાસ.

વધ બંધન આદિક દુખ ઘને,

કોટિ જીભતૈ જાત ન ભને;

અતિ સંક્લેશ ભાવતૈ મર્યો,

ઘોર શ્વભ્રસાગરમેં પર્યો.