สังข์ทอง

เจ้าชายสิทธัตถะ

พระพุทธเจ้า

ไม่มีข้อใดถูกต้อง

กลอนบทละคร

กลอนสุภาพ

กาพย์ยานี 11

ร่ายยาว

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

พระบาทสมเด็จพระพุทธเลิศหล้านภาลัย

พระยาศรีสุนทรโวหาร (น้อย อาจารยางกูร)

เจ้าพระยาพระคลัง (หน)

อุ้มเอาลูกน้อยหอยสังข์ สุดกำลังแม่แล้วพ่อทูนหัว

ไม่ว่าลูกน้อยเป็นหอยปู อุ้มชูชมชิดพิสมัย

พินิจพิศดูแล้วทูนเกศ น้ าเนตรหลั่งไหลทั้งซ้ายขวา

กอดจูบลูบเนตรเกศกรรณ ร่วมวันขวัญตาพ่อว่าไย

แม่ยอมอดเพื่อลูกได้

แม่นั้นรักลูกเสมอ ไม่ว่าลูกจะเป็นอย่างไร

แม่รักลูกทุกคนเสมอกัน

แม่ให้ความเที่ยงธรรมกับลูกทุกคน

ความมีน้ำใจ

ความมีเมตตา

ความกตัญญู

ความสามัคคี

แม่ที่เลี้ยงลูกอย่างตามใจ

แม่ที่ใจร้าย ทำให้ลูกเสียใจ

แม่ที่เสียสละเพื่อลูกได้ทุกอย่าง

แม่ที่อ่อนแอ ไม่สามารถดูแลลูกได้

ขยันเรียนหนังสือ

รู้จักประหยัดอดออม

ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน

อ่อนน้อมถ่อมตน

ขยันเรียนหนังสือ

รู้จักประหยัดอดออม

ช่วยพ่อแม่ทำงานบ้าน

อ่อนน้อมถ่อมตน

เห็นแม่ทำอาหารอยู่ก็เข้าไปช่วยทำ

เห็นน้อง ๆ เล่นเกมอยู่ก็เข้าไปขอเล่นด้วย

เห็นพ่อซ่อมรั้วอยู่ก็เข้าไปถามว่าเหนื่อยไหม

เห็นเพื่อนกวาดห้องอยู่จึงกล่าวทักทาย

กตัญญู

ซื่อสัตย์

เฉลียวฉลาด

ขยันหมั่นเพียร

กฎแห่งกรรม

ความรักของแม่ที่มีต่อลูก

ความเชื่อในคำทำนายของโหร

ความอดทนและเข้มแข็งของสตรี

อยากเที่ยวเล่นดูโลกภายนอก

เทวดามาช่วยให้ออกจากหอยสังข์ได้

มาช่วยไล่ไก่ป่าที่มากินข้าวของมารดา

เติบโตขึ้นมากไม่สามารถอยู่ในหอยได้อีกต่อไป

พระสังข์จับไก่ป่ามาทำอาหารให้พระมารดา

พระสังข์ออกจากหอยสังข์เมื่ออายุ 15 ปี

ท้าวยศวิมลสั่งประหารนางจันท์เทวี

นางจันท์เทวีเป็นผู้ทำลายหอยสังข์

นางจันท์เทวี

นางจันทา

เทวดา

ตายาย

ความหูเบาของท้าวยศวิมล

ความความดีของจันทา

ความโกรธเคืองของท้าวยศวิมล

ความรักของนางจันเทวีที่มีต่อลูกน้อย