เอกภพ หรือ จักรวาล เป็นที่อยู่ของอวกาศและเวลาทั้งหมด และประกอบด้วย ดาวเคราะห์, ดาวฤกษ์, ดาราจักร, สสารและพลังงานรูปแบบอื่น ๆ

ก่อนการเกิดบิกแบง เอกภพเป็นพลังงานล้วนๆ

พลังงาน เกิดจากอนุภาคและปฏิอนุภาครวมตัวกัน

หลังบิกแบงเพียง 10^-6 วินาที อุณหภูมิของเอกภพลดลงเป็นสิบล้านล้านเคลวิน ทำให้ควาร์กเกิดการรวมตัวกันเป็นโปรตอน และนิวตรอน (นิวเคลียสของไฮโดรเจน)

หลังบิกแบง 300,000 ปี อุณหภูมิของเอกภพลดลงเป็นร้อยล้านเคลวิน มีผลให้โปรตรตอนและนิวตรอนเกิดการรวมตัวเป็นนิวเคลียสของฮีเลียม

อะตอมของไฮโดรเจนและอะตอมฮีเลียมรวมกันด้วยแรงโน้มถ่วงเกิดเป็น เนบิวลาดาวฤกษ์ และกาแล็กซี

หลักฐานสำคัญที่สนับสนุนทฤษฎีบิกแบง คือ การขยายตัวของเอกภพ และการค้นพบคลื่นอัลตราไวโอเลตพื้นหลังจากอวกาศ

ความยาวคลื่น (m) จะแปรผันตรงกับกับความถี่ของคลื่น (Hz)

การเลื่อนทางแดงเกิดจากปรากฏการณ์ดอปเพลอร์เมื่อแหล่งกำเนิดแสงที่อยู่ไกลเคลื่อนที่ห่างออกไปจากผู้สังเกตความถื่ของแสงจะลดลงหรือความยาวคลื่นเพิ่มขึ้น

อุณหภูมิพื้นหลังอวกาศซึ่งปัจจุบันลดลงเหลือ 2.37 เคลวิน หรือประมาณ – 270 องศาเซลเซียส

กาแล็กซีต่างๆ เกิดหลังบิกแบงอย่างน้อย 1,000 ล้านปี ภายในกาแล็กซีมีธาตุไฮโดรเจน ฮีเลียมและออกซิเจนเป็นองค์ประกอบหลัก

นิวทริโน เป็นอนุภาคมูลฐาน ที่มีประจุไฟฟ้าเป็นบวก และมีค่าสปิน เท่ากับครึ่งจำนวนเต็ม

โฟตอน ( Photon) หรือ อนุภาคของแสง เป็นการพิจารณาแสงในลักษณะของอนุภาค

ควาร์ก คืออนุภาคมูลฐานและเป็นส่วนประกอบพื้นฐานของสสาร ประกอบด้วยฮาดรอนและสปิน

โปรตอนและนิวตรอนเกิดจากการรวมตัวกันของอนุภาพควาร์กอัพและดาวน์ในอัตราส่วนที่ต่างกัน

ปฏิอนุภาค เป็นอนุภาคที่มีความสอดคล้องมากที่สุดกับอนุภาคปกติธรรมดา มีความสัมพันธ์กันคือมีมวลเท่ากันและมีประจุไฟฟ้าที่ตรงกันข้าม

อิเล็กตรอนเป็นปฏิอนุภาคกับโปรตอน

คลื่นโน้มถ่วง เกิดจากการขยายและหดตัวในปริภูมิเวลา ที่เกิดจากสสาระคลื่นที่ด้วยความเร่ง เช่นการชนกันของหลุมดำหรือดาวนิวตรอน

หนึ่งปีแสง คือเวลาที่แสงใช้ในการเดลื่อนที่ ครบหนึ่งปี

หนึ่งหน่วยดาราศาสตร์ คือมีค่าเท่ากับ ระยะทางเฉลี่ยระหว่างจุดศูนย์กลางของโลกกับจุดศูนย์กลางของดวงอาทิตย์

เอ็ดวิน ฮับเบิล (Edwin Hubble) นักดาราศาสตร์ชาวสวีเดนได้ทำการศึกษากาแล็กซีด้วยกล้องโทรทรรศน์ขนาดใหญ่

กาแล็กซีเป็นระบบของดาวฤกษ์ มีเนบิวลา และสสารระหว่างดาว อยู่รวมกันด้วยแรงโน้มถ่วง

กาแล็กซี หรือ ดาราจักรเป็นที่รวมกันของกลุ่มดาวมากมาย ในเอกภพ มีมากมายหลายแสนล้านกาแล็กซี

กาแล็กชีที่เราอาศัยอยู่เรียกว่า กาแล็กชีทางช้างเผือก มีลักษณะคล้ายกังหันแบบมีคาน

ระบบสุริยะ อยู่ตรงบริเวณแขนด้านหนึ่งของกาแล็กชีทางช้างเผือก ห่างจากศูนย์กลางกาแล็กซีประมาณ 3000 ปีแสง

โครงสร้างของกาแล็กซีทางช้างเผือกประกอบด้วยนิวเคลียส จาน และฮาโล

บริเวณที่มีดาวฤกษ์หนาแน่นที่สุดของกาแล็กชีทางช้างเผือกเรียกว่า ฮาโล

ทางช้างเผือกที่เรามองเห็นได้จากโลกคือป็นกลุ่มดาวฤกษ์บริเวณจานและนิวเคลียสของกาแล็กซีทางช้างเผือก

กาแล็กซีกังหันแบบมีคาน ใช้สัญลักษณ์ Sa