У – кишидаги ўз қавмдошига ачиниш ҳиссидан, унга бахт ва фаровонлик тилаш туйғусидан келиб чиқади, моҳиятан беминнат хайрияга асосланади.

У – кишидаги ўз яқинларига ачиниш ҳиссидан, уларга бахт ва фаровонлик тилаш туйғусидан келиб чиқади, моҳиятан уларга ёрдам бериш туёғусига асосланади.

У – кишидаги ўз-ўзига ачиниш ҳиссидан, узига бахт ва фаровонлик яратиш туйғусидан келиб чиқади, моҳиятан оқилона худбинлик ғоясига асосланади.

ўз индивидуал эҳтиёжларини ҳамма нарсадан юқори қўядиган  ахлоқий сифат, иллатни англатувчи тушунча

ўзгалар эҳтиёжларини ҳамма нарсадан юқори қўядиган  ахлоқий сифат, фазилатни англатувчи тушунча

ўз индивидуал эҳтиёжларини ҳамма нарсадан паст қўядиган  ахлоқий сифат, иллатни англатувчи тушунча

моҳиятан, жамият, давлат ва шахсларга нисбатан муайян индивиддаги муносабат, улар олдидаги мажбурият.

моҳиятан, жамият, ва давлатга нисбатан муайян индивиддаги муносабат, улар олдидаги мажбурият.

моҳиятан, жамият ва шахсларга нисбатан муайян индивиддаги муносабат, улар олдидаги мажбурият.

Номус тушунчаси бир томондан, бурч билан боғлиқ бўлса, иккинчи жиҳатдан, қадр–қиммат тушунчасига алоқадор. Номус шахснинг ўз қадр–қимматини англаб етиши, шу қадр–қимматнинг жамият томонидан тан олиниши ёки олинмаслигига нисбатан бўладиган муносабат.

Номус тушунчаси бир томондан, бурч билан боғлиқ бўлса, иккинчи жиҳатдан, қадр–қиммат тушунчасига алоқадор. Номус шахснинг ўзгалар қадр–қимматини англаб етиши, шу қадр–қимматнинг жамият томонидан тан олиниши ёки олинмаслигига нисбатан бўладиган муносабат.

Номус тушунчаси бир томондан, бурч билан боғлиқ бўлса, иккинчи жиҳатдан, қадр–қиммат тушунчасига алоқадор. Номус шахснинг ўз қадр–қимматини англаб етиши, шу қадр–қимматнинг давлат томонидан тан олиниши ёки олинмаслигига нисбатан бўладиган муносабат.

Тугри

Вазиятга боглик

нотугри