ในช่วงทศวรรษที่ 1940-1950 เป้าหมายสำคัญของการพัฒนาเศรษฐกิจของประเทศกำลังพัฒนาทั้งหลายคือ การสร้างการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจพร้อมๆกับการทำให้เกิดการกระจายรายได้และสร้างความเป็นธรรมทางสังคมเพื่อลดความเหลื่อมล้ำในทุกมิติ

ในช่วง 1960s-1970s แนวทางการพัฒนาเศรษฐกิจที่สำคัญของประเทศกำลังพัฒนาคือ การสร้างความสมดุลทางการพัฒนา โดยเฉพาะอย่างยิ่งระหว่างภาคเกษตร(ชนบท) และอุตสาหกรรม(เมือง) โดยมีเป้าหมายสำคัญคือ การเจริญเติบโตอย่างสมดุล การกระจายรายได้ที่เป็นธรรม และการจ้างงานเต็มที่

ช่วง 1980s-1990s ประเทศต่างๆเริ่มให้ความสำคัญกับปัญหาสิ่งแวดล้อมมากขึ้น และการพัฒนาที่ยั่งยืนถูกเสนอให้เป็นวาระแห่งการพัฒนาของโลก

ปัญหาความไม่มีเสถียรภาพทางเศรษฐกิจมหภาคในช่วง 1980s-90s เริ่มขึ้นที่ละตินอเมริกาก่อน สาเหตุหลักเกิดการการเปิดเสรีภาคการเงินทั้งๆที่ระบบสถาบันในการบริหารจัดการสถาบันการเงินยังมีความอ่อนแอ ทำให้เกิดปัญหาธรรมาภิบาลในสถาบันการเงิน และนำไปสู่วิกฤติการณ์การทางเงิน

ปัญหาอย่างหนึ่งของการใช้ GDP ในการวัดความก้าวหน้าในการพัฒนาคือ การที่ GDP นับเฉพาะมูลค่าของสินค้าและบริการ แต่ไม่ได้หักต้นทุนทางสังคมและสิ่งแวดล้อมที่เกิดขึ้นในกระบวนการผลิตสินค้าและบริการเหล่านั้น

Amartya Sen เห็นว่ารายได้ (Income) ควรถูกมองว่าเป็น Instrumental good เนื่องจากเราต้องการรายได้เพื่อไปสร้างให้เกิดความกินดีอยู่ดี (Well-being) ในด้านอื่นๆ

Human Development Index (HDI) เป็น Composite Index ที่วัดการพัฒนามนุษย์ใน 3 ด้าน คือ ด้านการศึกษา สุขภาพ และสิ่งแวดล้อม

หนึ่งใน 8 เป้าหมายการพัฒนาแห่งสหัสวรรษ (Millennium Development Goals: MDGs) คือ การดำรงสันติภาพ ความยุติธรรม และหลักนิติรัฐ

Sustainable Development Goals (SDGs) เป็นวาระการพัฒนาของโลก ที่ขยายต่อมาจาก MDGs โดยมีกรอบเป้าหมายและตัวชี้วัดการพัฒนาที่ต้องบรรลุภายในปี 2030

ตัวแบบการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (Economic Growth Model) มักจะให้ความสำคัญกับสองปัจจัยในการสร้างการเจริญเติบโตคือ 1. การสั่งสมปัจจัยการผลิต และ 2. การออมและการลงทุน

การสั่งสมทุน (Capital Accumulation) ในความหมายกว้างนั้น หมายถึงการสั่งทุนที่เป็นตัวเงิน (Monetary Capital) ทั้งหมดในระบบเศรษฐกิจกิจ ซึ่งตามตัวแบบการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (Economic Growth Model) นั้น การสั่งสมทุนในลักษณะดังกล่าวจะมีผลทำให้นักลงทุนสามารถเข้าถึงแหล่งทุนได้โดยง่าย เป็นการกระตุ้นการลงทุน ทำให้ระบบเศรษฐกิจเจริญเติบโต

ตามแนวคิดตัวแบบการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (Economic Growth Model) การจะสร้างการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจได้นั้น องค์ประกอบที่สำคัญอย่างหนึ่งคือ การทำให้เกิดผลิตภาพรวมในระบบเศรษฐกิจ ซึ่งมาได้จาก 2 ทางคือ 1. การทำให้กระบวนการผลิตมีประสิทธิภาพมากขึ้น และ 2. การลงทุนในการพัฒนาเทคโนโลยีและนวัตกรรม

W.W. Rostow ได้วิเคราะห์ขั้นการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ จากประสบการณ์การพัฒนาของประเทศที่พัฒนาแล้วและด้อยพัฒนาในยุโรป เอเชีย อาฟริกา และอเมริกา และเสนอปัจจัยที่จะทำให้เกิดความก้าวหน้าของการพัฒนาจากอีกขั้นไปอีกขั้น เป็นจำนวน 5 ขั้น

Arther Lewis เสนอตัวแบบ The Two-Sector Model จากประสบการณ์การพัฒนาของประเทศด้อยพัฒนา ในตัวแบบนี้ Lewis มีสมมติฐานข้อหนึ่งว่าอัตราการเคลื่อนย้ายแรงงานจากชนบทสู่เมืองและการจ้างแรงงานในภาคอุตสาหกรรมเมือง จะเป็นสัดเป็นส่วนกับอัตราเพิ่มของการสั่งสมทุน (Capital accumulation) ของภาคอุตสาหกรรมเมือง ซึ่งจะทำให้ภาคเมืองสามารถดูดซับแรงงานจากภาคชนบทได้อย่างเต็มที่

ตัวแบบ Domar-Harrod Growth Model เสนอว่า เศรษฐกิจจะเจริญเติบโตเมื่อมีอัตราการออมเพิ่มขึ้น มีการลงทุนที่มีประสิทธิภาพ และมีการกระตุ้นอุปสงค์ทำให้เกิดการบริโภคภาคครัวเรือนมากขึ้น

การศึกษาประเด็นความยากจนในช่วงประมาณทศวรรษ 1940s-1960s หรือที่เรียกว่าแนวการศึกษาความยากจนแบบดั้งเดิม (Conventional Economics) ได้กำหนดนิยามความยากจนว่าเป็นการขาดแคลนปัจจัยในเชิงกายภาพ/เชิงวัตถุ (Material deprivation) และเสนอว่าแนวทางการแก้ปัญหาความยากจนคือการเพิ่มการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจและเพิ่มรายได้

อมาตยา เซ็น (Amartya Sen) เสนอว่าความยากจนคือ การที่คนไม่มีศักยภาพ (Capability deprivation) ที่จะเลือกและใช้ชีวิตในทางที่เขา/เธออยากจะเป็นได้ และเสนอว่าวิธีการในการแก้ปัญหาความยากจนคือ ต้องขจัดเสียซึ่งสิ่งที่เป็นข้อจำกัดในการขยายศักยภาพที่ว่า ซึ่งข้อจำกัดนั้นมีทั้ง่แบบที่เป็นวัตถุ (Material deprivation) และไม่ใช่วัตถุ (Non-material deprivation)

การวัดความยากจนอาจแบ่งอย่างกว้างได้เป็น 3 แบบ คือ การวัดความยากจนแบบสัมบูรณ์ (Absolute poverty) การวัดความยากจนแบบสัมพัทธ์ (Relative poverty) และการวัดแบบเส้นความยากจน (Poverty line) ตามเกณฑ์ที่แต่ละประเทศสร้างขึ้นเอง

Human Poverty Index เป็นดัชนีบ่งชี้ความยากจนในระดับประเทศ ซึ่งเป็นดัชนีรวม (Composite index) ที่มีองค์ประกอบของการขาดแคลน (Deprivation) ใน 3 มิติ คือ มิติสุขภาพ มิติการศึกษา และมิติรายได้

Headcount Index เป็นการวัดความลึกของความยากจน (Depth of Poverty) ของแต่ละประเทศ โดยวัดค่าเป็นผลรวมของรายได้ในส่วนที่ต่ำกว่าเส้นความยากจนของคนจนทั้งหมดในประเทศ และสามารถใช้เปรียบเทียบกับศักยภาพของประเทศ (เช่น GDP) เพื่อดูว่าระบบเศรษฐกิจต้องใช้ทรัพยากรในสัดส่วนมากเท่าใดเพื่อแก้ปัญหาความยากจนของประเทศ

Gini Coefficient เป็นเครื่องมือในการวัดความไม่เท่าเทียมกันในการกระจายรายได้ โดยมีค่าอยู่ระหว่าง 0 และ 1 หากมีค่าไปทาง 1 แสดงว่าระบบเศรษฐกิจมีการกระจายรายได้ที่เท่าเทียมมากขึ้น ในขณะที่หากมีค่าไปทาง 0 แสดงว่าระบบเศรษฐกิจมีการกระจายรายได้ที่เท่าเทียมน้อยลง

Kuznets curve เป็นเส้นวัดความสัมพันธ์ระหว่างการเจริญเติบโตของรายได้ กับความไม่เท่าเทียมของการกระจายรายได้ โดยมีสมมติฐานว่าเมื่อรายได้สูงขึ้น ความไม่เท่าเทียมจะมีแนวโน้มน้อยลง จนถึงระดับหนึ่ง และเมื่อรายได้ยังเพิ่มขึ้นไปเรื่อยๆ ความไม่เท่าเทียมจะเพิ่มมากขึ้น ซึ่งเป็นความสัมพันธ์แบบ U-Curve ทั้งนี้ Kuznets Curve มีนัยยะว่า ประเทศร่ำรวย (High-income countries) มักจะมีการกระจายรายได้ที่ไม่เป็นธรรม มากกว่าประเทศที่มีรายได้ระดับน้อยและปานกลาง (Low- and Middle-income countries)

ในปัจจุบัน ปัญหาการพัฒนาในมิติเชิงประชากรที่สำคัญคือ ในประเทศกำลังพัฒนามีอัตราการเกิดสูง ปัญหาที่สำคัญคือ ความไม่สามารถของระบบเศรษฐกิจของประเทศกำลังพัฒนาที่จะตอบสนองต่อความต้องการพื้นฐานของประชากรจำนวนมาก ส่วนในประเทศพัฒนาแล้ว ปัญหาคือการเข้าสู่สังคมสูงวัย ทำให้อัตราการออมต่ำลง และการใช้จ่ายเพื่อสวัสดิการเพิ่มขึ้น

อัตราการเจริญพันธุ์รวม (Total fertility rate) เป็นผลรวมของอัตราการเกิดที่มีชีวิตของทารกต่อผู้หญิงวัยเจริญพันธ์ในแต่ละช่วงอายุทุก 5 ปี ตั้งแต่อายุ 15-45 ปีของผู้หญิง

แนวการศึกษา Human Capital Approach ให้ความสำคัญกับการลงทุนในการศึกษา โดยมีข้อสมมติฐานว่า หากลงทุนด้านการศึกษาในระดับที่สูงขึ้น จะทำให้รายได้ในอนาคตตลอดช่วงอายุการทำงาน (Future stream of income) มีอัตราการเจริญเติบโตที่เพิ่มขึ้น

ปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งของนโยบายการศึกษาของประเทศกำลังพัฒนาคือ การจัดสรรการลงทุนให้กับการศึกษาขั้นพื้นฐาน (Basic education) ในสัดส่วนมากเกินไป ทั้งๆที่การศึกษาระดับนี้ให้ผลตอบแทนส่วนบุคคล (Private return on education) มากกว่าผลตอบแทนต่อสังคม (Social return on education) และประเทศเหล่านี้มักลงทุนในการศึกษาระดับสูง (Higher education) น้อยเกินไป ทำให้เสียโอกาสในพัฒนาเทคโนโลยีและนวัตกรรม เนื่องจากมหาวิทยาลัยและสถาบันการศึกษาขั้นสูง ไม่มีงบประมาณเพียงพอในการวิจัยและพัฒนา

ปัญหาสำคัญอย่างหนึ่งของการพัฒนาด้านการศึกษาและสุขภาพของโลกคือ การมีความเหลื่อมล้ำระหว่างเพศค่อนข้างสูง โดยที่เพศหญิงมักจะมีความก้าวหน้าด้านการศึกษาและสุขภาพน้อยกว่าเพศชาย ซึ่งปัญหาความเหลื่อมล้ำทางเพศนี้ มีความรุนแรงมากในประเทศด้อยพัฒนา

ในระบบเศรษฐกิจแบบปิด (Closed economy) (อยู่บนสมมติฐานว่า ไม่มีการค้า/การลงทุน/การโอนเงินระหว่างประเทศ) การออมรวม (Aggregate saving) จะเท่ากับการลงทุนรวม (Aggregate investment)

หากรัฐบาลจัดทำงบประมาณแบบเกินดุลติดต่อกันหลายปี หนี้สาธารณะมักมีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้น

การจะพิจารณาว่าหนี้สาธารณะในสัดส่วนที่เท่าใด (20% 50% 100% 200% …) อาจจะทำให้เกิดปัญหาเสถียรภาพเศรษฐกิจมหภาคนั้น ต้องพิจารณาปัจจัยประกอบอย่างน้อย 3 ประการคือ 1. แหล่งที่มาของหนี้ (เช่นหนี้ในประเทศหรือหนี้ต่างประทศ) 2. ดุลการค้าต่างประเทศ และ 3. สำรองเงินคงคลังของรัฐบาล

ในปัจจุบัน สหรัฐอเมริกาเป็นประเทศที่มีหนี้สาธารณะต่อ GDP สูงที่สุดในโลก สาเหตุสำคัญเนื่องมาจากการใช้จ่ายงบประมาณจำนวนมหาศาลในกิจการต่างๆทั้งภายในและภายนอกประเทศ (โดยเฉพาะการต่อสู้กับคอมมิวนิสต์) นับตั้งแต่สงครามโลกครั้งที่สองเป็นต้นมา และรัฐบาลสหรัฐฯก็จัดทำงบประมาณแบบขาดดุลติดต่อกันมาต่อเนื่องหลายทศวรรษ ทำให้ต้องก่อหนี้สาธารณะเพื่อนำไปใช้จ่ายดังกล่าว

ปัญหาสำคัญของการลงทุนภาครัฐของไทยในปัจจุบันคือ การมีสัดส่วนงบฯลงทุนต่องบประมาณรวมค่อนข้างมาก (กว่า 70% ของงบประมาณรวม) แต่การเบิกจ่ายเพื่อการลงทุนกลับเป็นไปอย่างไม่มีประสิทธิภาพ คือมักจะมีการเบิกจ่ายได้ต่ำกว่าเป้าการลงทุนภาครัฐเป็นอย่างมาก

ในทางเศรษฐศาสตร์ “นโยบายการคลัง” ถูกมองว่าเป็นนโยบายด้านอุปทาน (Supply-side policy) เพราะเป็นการใช้การใช้จ่ายและการจัดหารายได้ (เก็บภาษี) ในการเพิ่ม/ลดอุปทานเม็ดเงินในระบบเศรษฐกิจ

“ภาษีมูลค่าเพิ่ม” จัดอยู่ในกลุ่ม “ภาษีทางอ้อม” เช่นเดียวกับ “ภาษีสรรพสามิต”

รายได้จากการแปรรูปรัฐวิสาหกิจ ถือเป็นภาษีทางตรงในระบบงบประมาณภาครัฐ

รายจ่ายภาครัฐในการลงทุนสร้างโครงสร้างพื้นฐาน (เช่น ท่าเรือน้ำลึก ทางด่วน รถไฟความเร็วสูง ฯลฯ) ถือเป็นรายจ่ายประจำในระบบงบประมาณภาครัฐ

การทำงบประมาณแบบเกินดุลของรัฐบางส่งผลบวกคือ ทำให้หนี้สาธารณะลดลง แต่ก็อาจมีผลด้านลบต่ออุปสงค์รวมในระบบเศรษฐกิจ เพราะทำให้อุปสงค์รวมลดลง

แนวคิดเศรษฐกิจแบบเคนส์ มีรากฐานมาจากอุดมการณ์ทางเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม แต่เคนส์เชื่อว่าในช่วงที่เศรษฐกิจซบเซาหรือมีวิกฤติเศรษฐกิจ รัฐควรกระตุ้นเศรษฐกิจโดย “การสร้างอุปสงค์โดยใช้อุปทาน” ผ่าน 1. นโยบายการเงิน 2. นโยบายการคลัง และ 3. การปรับเปลี่ยนอัตราภาษีศุลกากร

การเพิ่มอัตราดอกเบี้ยพันธบัตรรัฐบาลเพื่อระดมเงินออมมาปิดการขาดดุลงบประมาณ อาจนำไปสู่ปรากฎการณ์ “Crowding-out effect” ซึ่งเกิดขึ้นเมื่ออัตราดอกเบี้ยโดยทั่วไปสูงขึ้น นำไปสู่การลงทุนของภาคเอกชนที่ลดลง ส่งผลให้การจ้างงานลดลง และการบริโภคที่ลดลงตามไปด้วย

ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาอย่างเป็นทางการ (Official Development Assistance: ODA) เป็นความช่วยเหลือที่ให้โดยองค์กรของรัฐหรือองค์การระหว่างประเทศ ส่วนการช่วยเหลือระหว่างประเทศ (Foreign Aid) หมายรวมถึง ODA และความช่วยเหลือจากองค์กรอื่นๆที่ไม่ใช่รัฐและองค์การระหว่างประเทศ

ประเทศที่พัฒนาแล้วส่วนมากมักจะให้เงินช่วยเหลือระหว่างประเทศในแบบพหุภาคี (Multilateral aid) ผ่านองค์การระหว่างประเทศ (เช่นหน่วยงานของ UN) เนื่องจากการระดมทุนขนาดใหญ่ในการให้ความช่วยเหลือ จะก่อให้เกิดการประหยัดต่อขนาดความช่วยเหลือ และทำให้สามารถจัดการเม็ดเงินความช่วยเหลือได้อย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผลมากขึ้น

หากคิดเป็นงบประมาณความช่วยเหลือโดยรวมแล้ว กลุ่มประเทศสมาชิกองค์การว่าด้วยความร่วมมือทางเศรษฐกิจและการพัฒนา (Organization for Economic Cooperation and Development) ถือเป็นกลุ่มที่มีการให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาระหว่างประเทศมากที่สุดในโลกในปัจจุบัน

แนวคิด Harrod-Domar มองว่าการให้ความช่วยเหลือเพื่อการพัฒนาจะก่อให้เกิดการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจต่อประเทศผู้รับความช่วยเหลือได้ เนื่องจากเป็นการถ่ายเทเงินออมอย่างเหมาะสมจากจุดที่มีการออมส่วนเกิน (ประเทศที่พัฒนาแล้ว) สู่จุดที่มีการขาดแคลนการออม (ประเทศกำลังพัฒนา)

ตามปฏิญญาปารีสว่าด้วยประสิทธิผลของความช่วยเหลือระหว่างประเทศ (Paris Declaration on Aid Effectiveness) สิ่งสำคัญประการหนึ่งที่จะทำให้ความช่วยเหลือมีประสิทธิผลคือ การให้ประเทศผู้รับความช่วยเหลือมีความเป็นเจ้าของในโครงการ แผนงาน และทรัพยากรบางส่วนของความช่วยเหลือ

ในประเทศกำลังพัฒนาโดยทั่วไป GDP ภาคเกษตรต่อ GDP รวมของประเทศมีแนวโน้มลดลง แต่แรงงานภาคเกษตรยังเป็นแรงงานส่วนใหญ่ของประเทศ ทำให้ผลิตภาพแรงงานภาคเกษตรมีแนวโน้มลดลง

ปัจจุบัน อัตราการเจริญเติบโตของผลผลิตอาหารของโลกมีแนวโน้มเพิ่มขึ้น ซี่งการเจริญเติบโตนั้นมาจากการเจริญเติบโตของผลผลิตภาคเกษตรของประเทศที่พัฒนาแล้ว อันเป็นผลมาจากการพัฒนาเทคโนโลยีการเกษตรอย่างก้าวกระโดด

Engle’s rule อธิบายการลดลงของ GDP ภาคเกษตรว่า เป็นเพราะอุปสงค์ต่อสินค้าหมวดอาหารมักเป็นอุปสงค์ที่มีความยืดหยุ่นต่ำ (0 < Elasticity < 1) ดังนั้น เมื่อ GDP ต่อหัวเพิ่มขึ้นหนึ่งหน่วย อุปสงค์ต่ออาหารจะเพิ่มขึ้นน้อยกว่าหนึ่งหน่วย

แนวคิดเรื่องความเชื่อมโยงระหว่างภาคเศรษฐกิจ (Intersectoral linkages) อธิบายว่าทุกๆหนึ่งหน่วยของการเจริญเติบโตของผลผลิตภาคเกษตรจะทำให้เกิดการเจริญเติบโตของ GDP ที่มากกว่าหนึ่งหน่วย อันเป็นผลจากการเชื่อมโยงระหว่างภาคเกษตรและภาคนอกเกษตรในด้านอุปสงค์และอุปทาน

Robert Fogel (นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล) อธิบายว่าการโตขึ้นของผลผลิตภาคเกษตรจะทำให้พฤติกรรมการออมอย่างตื่นตระหนก (Precautionary saving) และการเก็งกำไรราคาสินค้าเกษตรลดลง

Pseudo-urbanization เป็นสภาวะของเมืองที่มีการเพิ่มขึ้นของประชากรในอัตราที่สูงเกินกว่าศักยภาพของโครงสร้างพื้นฐานหรือสิ่งอำนวยความสะดวกจะรองรับได้

หากวัดสัดส่วนคนจนต่อประชากรแล้ว สัดส่วนคนจนต่อประชากรในเมือง (สัดส่วนคนจนเมือง) มีแนวโน้มที่จะสูงกว่าสัดส่วนคนจนต่อประชากรในชนบท (สัดส่วนคนจนชนบท)

การประหยัดจากการกระจุกตัวของกิจกรรมทางเศรษฐกิจและผู้คน (Economies of Agglomeration) ที่เรียกว่า Urbanization economies นั้น ทำให้เกิดผลดีในแง่ของการถ่ายทอดความรู้ระหว่างกิจกรรมทางเศรษฐกิจที่แตกต่างกัน (หรือระหว่างอุตสาหกรรมที่แตกต่างกัน)

ลักษณะอย่างหนึ่งที่แตกต่างกันอย่างชัดเจนระหว่างธุรกิจที่เป็นทางการและไม่เป็นทางการคือ ธุรกิจที่ไม่เป็นทางการมักจะใช้เงินออมส่วนตัวของผู้ประกอบการในการลงทุน ต่างจากธุรกิจที่เป็นทางการที่มักจะระดมทุนจากแหล่งทุนที่หลากหลายกว่า

การพัฒนาที่ยั่งยืนเป็นแนวคิดการพัฒนาที่เน้นสร้างความสมดุลของการพัฒนาในมิติเศรษฐกิจ สังคม และการมีส่วนร่วมของประชาชน

หนึ่งในเป้าหมายของการพัฒนาที่ยั่งยืนคือ การขจัดสภาวะความอดอยากหิวโหยและภาวะทุโภชนาการให้ได้ภายในปี 2030

หลัก 5Ps อันเป็นฐานคิดของการสร้างเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนประกอบไปด้วย: (1) P – People; (2) P – Prosperity; (3) P – Planet; (4) P – Peace; และ (5) P – Political Participation

ตามแนวคิดเรื่องความได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบ (Comparative Advantage) ของ David Ricardo นั้น เขาเชื่อว่าหากสองประเทศ(หรือมากกว่านั้น)ผลิตในสิ่งที่ตนเองได้เปรียบเชิงเปรียบเทียบมากกว่า (หรือเสียเปรียบเชิงเปรียบเทียบน้อยกว่า) และค้าขายกันอย่างเสรี ผลลัพธ์โดยรวมต่อทุกประเทศ จะดีกว่าที่แต่ละประเทศต่างผลิตเองทุกอย่างและไม่ค้าขายกัน

นักเศรษฐศาสตร์รางวัลโนเบล James Tobin เสนอว่าทุกประเทศควรยกเลิกการจำกัดการไหลเวียนของทุนและเงินลงทุนในตลาดหุ้นทั้งหมด และให้ทุนไหลเวียนได้อย่างเสรี ทั้งนี้เพื่อกระตุ้นให้เกิดการเจริญเติบโตของทุนและการระดมทุนผ่านตลาดเงินตลาดทุน

ปัจจุบัน ปริมาณเงินทุนที่ไหลเวียนในตลาดหุ้นทั่วโลกเพื่อเก็งกำไร (Speculative monetary flows) มีสัดส่วนประมาณครึ่งหนึ่งของ GDP โลก