จำนวนคำในแต่ละวรรค    

กลอนบทละครต้องจบด้วย “เอย”

กลอนบทละครไม่บังคับเรื่องสัมผัส

ถ้าขึ้นต้นด้วยวรรคแรกมักใช้คำว่า เมื่อนั้น บัดนั้น

เชิญไปสังหารอ้ายอาธรรม์   ให้มันสิ้นชีพชีวา

ฮึดฮัดขัดแค้นแน่ใจ   ตาแดงดั่งแสงไฟฟ้า

กูจะเป็นแต่มนุษย์สองกร ตามไปราญรอนอสุรี

จนหัวไม่มีผมติด        สุดคิดที่เราจะอดกลั้น

พระสี่กร

พระจักรา

หัสนัยน์

พระองค์ทรงสังข์คชาธาร

๖ ท่า

๗  ท่า

๘  ท่า

๙  ท่า

ใจดี

ตัดสินใจเร็ว

ชอบใช้อำนาจ

ให้ขวัญและกำลังใจคนทำความดี

สุวรรณอัปสร

เทพอัปสร

อัปสรสุวรรณ    

เทพกัญญาอัปสร

หัสนัยน์

พระสี่กร

พระศุลี

เจ้าโลกา

กินรินเลียบถ้ำ

มัจฉาชมสาคร

เมขลาโยนแก้ว

นาคาม้วนหาง

การใช้อำนาจ

แค้นนี้ต้องชำระ    

การอดทนอดกลั้น

เวรย่อมระงับด้วยการจองเวร