อภินิหานิยธรรม ๗

ปรนิยธรรม ๗

อปริหานิยธรรม ๗

อภินิยธรรม ๗

ตีสนิทกับชาวเมืองเวสาลี

ยอมถูกเฆี่ยนและโกนศีรษะและเดินทางมายังแคว้นวัชชี

แกล้งกราบทูลทักท้วงการออกมารบของพระเจ้าอชาตศัตรู

แกล้งทูลเชิญพระราชโอรสออกมายังห้องลับและถามคำถาม

ขาดญาณพิจารณ์ตรอง ตริมลักประจักษ์เจือ

ส่วนเราเล่าใช่ เป็นใหญ่ยังมี ใจอย่างผู้ภี รุกปราศอาจหาญ

ต่างองค์นำความมิงามทูล พระชนกอดิศูร

ต่างองค์ทรงแคลงระแวงใน พระหฤทยวิสัย

ลูกข่างประดาทา รกกาลขว้างไป

หมุนเล่นสนุกไฉน ดุจกันฉะนั้นหนอ

เสวกผอง ก็เคาะกลองขาน

อาณัติปาน ดุจกลองพัง

โอกาสเหมาะสมัย ขณะไหนประหนึ่งครา

นี้หากผิจะหา ก็บได้สะดวกดี

ขุ่นมนเคือง เรื่องนฤสาร

เช่นกะกุมาร ก่อนก็ระดม

ราช ธ ก็เล่า เค้า ณ ประโยค

ตนบริโภค แล้วขณะหลัง

จะแน่มิแน่เหลือ พิเคราะห์เชื่อเพราะยากยล

ณ ที่ บ มีคน ธ ก็ควรขยายความ

ก็เท่านั้น ธ เชิญให้ นิวัติในมิช้านาน

ประสิทธิ์ประศาสน์สาร สมัยเลิกลุเวลา

เสร็จอนุศาสน์ ราชอุรส

ลิจฉวิหมด ต่าง ธ ก็มา

แม้มากผิกิ่งไม้ ผิวะใครจะใคร่ลอง

มัดกำกระนั้นปอง พลหักนั้นเต็มทน

ไว้ปากไว้วากย์วาที ไว้วงศ์กวี ไว้เกียรติและไว้นามกร

ไป่มีก็ให้มี ผิวมีก็คำนึง

เนื่องเพื่อภิยโยจึง จะประสบสุขาลัย

สามัคคีธรรมทำลาย มิตรภิทนะกระจาย

สรรพเสื่อมหายน์ ก็เป็นไป

ผู้แต่งใช้นามปากกาว่า แมวคราว

การแต่งคำฉันท์ มักใช้ร่ายมาประกอบกับฉันท์

นำเค้าโครงเรื่องมาจากมหาปรินิพพานสูตร

ผู้แต่งต้องการแสดงให้เห็นถึงประโยชน์ของความสามัคคี

หูเบา

ใจอ่อน

ใจเสาะ

ช่างฟ้อง

ลาภผลสกลบรร ลุก็ปันก็แบ่งไป

ซึ่งสุขเกษมสันต์ หิตะกอบทวีการ

สามัคคิปรารม ภนิพัทธรำพึง

เนื่องเพื่อภิยโยจึง จะประสบสุขาลัย

สั่งโทรศัพท์ไอโฟนมาให้เสนาอำมาตย์ได้ใช้ทำงานราชการ

อาจารย์ถวายพระอักษรเหล่าพระกุมาร อำมาตย์ตุลาการ

หาผมหงอกให้เหล่าเสนาอำมาตย์

เล่นแชร์แม่มณี ขายครีมออนไลน์

ปัญญามีอานุภาพกว่าชีวิต

แสงสว่างเสมอด้วยปัญญาไม่มี

สามัคคีคือพลัง

แค้นนี้ต้องชำระ วันพระไม่มีหนเดียว

กุลสตรีกุลกุมารีให้อยู่ดีโดยมิถูกข่มเหง

หมั่นประชุมกันเนืองนิตย์

เคารพสักการะบูชาเจดีย์

บัญญัติสิ่งใหม่ ๆ อยู่เสมอ

๓

๕

๗

๙

กษัตริย์ลิจฉวีอ่อนแอ

กษัตริย์ลิจฉวีขาดวิจารณญาณ

แคว้นวัชชีมีกำลังน้อย

แคว้นวัชชีถูกล้อมจนขาดเสบียงอาหาร

พระเจ้าอชาตศัตรู

เหล่าราชกุมาร

วัสสการพราหมณ์

กษัตริย์ลิจฉวี

รัชกาลที่ ๕

รัชกาลที่ ๖

รัชกาลที่ ๗

รัชกาลที่ ๘

ความวางเฉย

ความทิฐิ

ความแค้นเคืองกัน

ความอ่อนแอ

เสียงเล่าลือสรรเสริญ - พระเจ้าอชาตศัตรู

เสียงติฉินนินทา - กษัตริย์ลิจฉวี

เสียงกลอง - เหล่ามุขมนตรีเรียกประชุมกษัตริย์ลิจฉวี

เสียงหัวเราะ - เหล่าโอรสกษัตริย์ลิจฉวี

แม้มากผิกิ่งไม้ ผิวะใครจะใคร่ลอง

ควรชนประชุมเช่น คณะเป็นสมาคม

อารีมิมีหมอง มนเมื่อจะทำใด

เหล่าไหนผิไมตรี สละลี้ ณ หมู่ตน