เป็นการอ่านความเรียงทั่วไป

เป็นการอ่านบทเพลงก่อนนำไปร้อง

อ่านเสียงดังฟังชัด ไม่จำเป็นต้องคำนึงถึงหลักเกณฑ์

การอ่านออกเสียงคำประพันธ์ เพื่อสื่อเนื้อหาและอารมณ์ด้วยทำนองที่ต่างกัน

เพื่อนำไปเขียนเป็นบทความ

เพื่อนำไปเขียนแต่งนิทานได้

เพื่อให้เกิดความรู้สึก ความงาม ผู้ฟังเข้าถึงรสของบทประพันธ์

เพื่อให้อ่านหนังสือได้อย่างคล่องแคล่ว

อ่านแบบทำนองเสนาะเท่านั้น

อ่านออกเสียงธรรมดาเท่านั้น

อ่านออกเสียงธรรมดา และอ่านทำนองเสนาะ

ไม่มีวิธีการอ่านแบบตายตัว

ทำให้เสียงสะดุดสะเทือน

ลากเชียงช้า ๆ ไว้หางเสียงเพื่อความไพเราะ

ลงเสียงในละคำให้หนักเป็นพิเศษ

การเปลี่ยนเสียงจากสูงลงไปต่ำ และต่ำขึ้นไปสูง

อ่านทีละคำช้า ๆ

อ่านเว้นช่วงจังหวะหยุดสั้น ๆ

อ่านยาวทั้งแถวแบบไม่ต้องหยุด

อ่านเว้นช่วงจังหวะหยุดยาวและขึ้นวรรคใหม่

เคารพอภิวาท อ่านว่า เคา-รบ-อบ-พิ-วาด

บพิตรอดิศร อ่านว่า บอ-พิด-อะ-ดิ-สอน

ฉลองคุณมุลิกา อ่านว่า ฉะ-หลอง-คุน-มุ-ลิ-กา

ลึกล้นคณนา อ่านว่า ลึก-ล้น-คะ-นะ-นา

ล้วนแต่/เรื่องราศี/นั้นมีมาก

คราวลำบาก/ตรากตรำ/ฝนซ้ำส่ง

ทั้งน้ำ/มันก็กล้า/หน้าเลือดตรง

โลก/จึงคงว้าวุ่น/ชุลมุนกัน

พระฟัง/คำอ้ำอึ้ง/ตะลึงคิด

จะเบือน/บิดป้องปัดก็/ขัดขวาง

สงสาร/ลูกเจ้าลังกา/จึงว่าพลาง

เราเหมือนช้าง/งางอก/ไม่หลอกลวง