ผิวหนังของไส้เดือนมีความเปียกชื้นตลอดเวลา

ผิวหนังของไส้เดือนดินอยู่ภายนอกร่างกายและมีรอยย่นมากมายที่จะเพิ่มพื้นที่ในการสัมผัสแก๊สภายนอกร่างกาย

บริเวณผิวหนังของไส้เดือนดินมาหลอดเลือดฝอยมาล้อมรอบจำนวนมาก

ผิวหนังของไส้เดือนดินมีความหนามากพอที่จะแก๊สแพร่ผ่านได้

โครงสร้างที่ใช้ในการแลกเปลี่ยนในตัวอ่อนคือเหงือก ในตัวเต็มวัยคือปอด

การแลกเปลี่ยนแก๊สที่ปอด กบใช้กลไกการหายใจแบบลดความดัน (negative pressure breathing)

บริเวณใต้ผิวหนังของกบมีหลอดเลือดฝอยไปหล่อเลี้ยงเป็นจำนวนมาก

กบใช้กลไกคล้ายกับการกลืนอากาศเพื่อดันให้อากาศจากปากเข้าสู่ปอด

A, B และ F

C และ D

C, E และ F

B และ D

ปริมาตรของอากาศในปอดมนุษย์ขณะหายใจเข้า-ออกสามารถวัดได้ด้วยเครื่องสไปโรมิเตอร์      

เมื่อหายใจออกอย่างเต็มที่ จะยังมีอากาศตกค้างในปอดนั้นเกิดจากข้อกำจัดของการทำงานของกล้ามเนื้อกะบังลมและกล้ามเนื้อระหว่างกระดูกซี่โครง

ปริมาตรความจุปอดอาจแตกต่างกันขึ้นอยู่กับเพศ อายุ หรือสมรรถนะของร่างกาย

อากาศที่หายใจเข้าและหายใจออกปกติในแต่ละครั้งมีปริมาตรประมาณ 2,500 mL

แก๊ส CO₂ ส่วนหนึ่งจะละลายและถูกขนส่งไปพร้อมกับพลาสมาในเลือด

แก๊ส CO₂ ส่วนหนึ่งจะถูกขนส่งโดยการจับกับฮีโมโกลบินในเซลล์เม็ดเลือดแดง

แก๊ส CO₂ ส่วนหนึ่งจะละลายและถูกขนส่งไปพร้อมกับน้ำภายในเซลล์เม็ดเลือดแดง

แก๊ส CO₂ ส่วนหนึ่งจับกับเอนไซม์คาร์บอนิกแอนไฮเดรสจากนั้นจะแตกตัวและขนส่งในรูปของ HCO₃^- และ H⁺

ด้านซ้าย สังเกตได้จากกะบังลมเคลื่อนที่ลงจากการการคลายตัวของกล้ามเนื้อกะบังลม

ด้านซ้าย สังเกตได้จากกระดูกซี่โครงเคลื่อนที่ขึ้นจากการหดตัวของกล้ามเนื้อระหว่างกระดูกซี่โครงแถบใน

ด้านขวา สังเกตได้จากกะบังลมเคลื่อนที่ขึ้นจากการคลายตัวของกล้ามเนื้อกะบังลม

ด้านขวา สังเกตได้จากกระดูกซี่โครงเคลื่อนที่ลงจากการหดตัวของกล้ามเนื้อระหว่างกระดูกซี่โครงแถบนอก

Pons, Cerebral cortex

Hypothalamus, Medulla oblongata

Medulla oblongata, Pons

Hypothalamus, Cerebral cortex

ความเข้มข้นของ CO₂ ต่ำกว่าปกติ

ค่า pH ในเลือดเพิ่มขึ้น

มี H⁺ สะสมในเลือดเพิ่มขึ้น

สมองสั่งการให้ลดอัตราการหายใจ

โรคถุงลมโป่งพอง

โรคมะเร็งปอด

โรควัณโรค

โรคหอบหืด