ёсць адасобленая акалічнасць.

дзве і больш граматычных асноў.

абавязковай будзе пастаноўка коскі.

існуе сзнсавая сувязь паміж часткамі.

Вясна была яшчэ ў пачатку, але снягі ўжо раставалі.

Бацька моўкне і чакае, што скажа дзядзька або маці.

Знаю: няма таго зелля, што хоць на міг ад тугі па Айчыне вылечвае.

У гэтыя дні заняты і жнеі, і механізатары, і малацільшчыкі, і шафёры, і возчыкі, і наогул усе, ад старога да малога.

Складаназлучаны сказ – гэта такі сказ, у які ўваходзяць дзве або больш частак, якія нагадваюць простыя сказы і аб’яднаны ў адно цэлае па сэнсе і нтанацыі.

Складаназлучаны сказ – гэта сказ, у які ўваходзяць дзве і больш сінтаксічна раўнапраўныя часткі, аб’яднаныя злучальнымі злучнікамі ў адно сэнсавае цэлае.

Складаназлучаны сказ – гэта такі злучнікавы сказ, у якім прэдыкатыўныя часткі звязваюцца злучальнымі злучнікамі (злучальнай сувяззю).

Складаназлучаны сказ – сінтаксічная адзінка, якая складаецца са слова ці спалучэння слоў і служыць для выражэння асобнай думкі або пачуцця.

Чалавек апрацоўваў зямлю, даглядаў жывёлу, будаваўся, гадаваў і выхоўваў дзяцей, наладжваў узаемаадносіны з суседзямі і з усім навакольным светам, святкаваў святы, весяліўся або смуткаваў – і пастаянна думаў, турбаваўся: а што ад яго пяройдзе, перадасца ў спадчыну?

Вее вецер, свішча ў коміне, горка плача, надрываецца; і цяпер мне тая музыка, як жывая, успамінаецца.

Нам было весела разам з гэтай мяцеліцай, і мне ад радасці хацелася пад разгалістай ліпай спяваць пра снег і пра зіму.

Сына трэба жаніць, ды і дачка на выданні.

Ступіць бы сну на халадок пад дрэвам – ці целу рынуцца б на хвалі ўплынь.

Вёска стаяла сярод лесу – а таму грыбоў і ягад хапала.

На лес наплывае зняменне, і вільгаццю тхнула з нізін, а зоркі ў бяздонным скляпенні глядзелі праз навісь галін.

Гамоняць людзі ды спяваюць птушкі або наступае нязвыклая цішыня.

Цёпла__ і ўтульна.

Ці мала на свеце цудоўных мясцін__ ці мала добрых і шчырых людзей!

У нізінах мякка закучаравілася трава__ і пракінуліся залатыя вочкі кураслепу.

Згарэлі дровы__ а вуголле яшчэ захоўвала агонь.

У полі бяскрайнім морам калышацца жыта і ціха перазвоньваюць ліловыя званочкі.

Навокал адно гніла куп’істая дрыгва ды моклі панураныя лясы.

Праляталі вароны ў бок лесу ды ў шызай вышыні луналі буслы.

У хвойных лясах густа рос верас і зелянеў ягаднік.

Тым часам сонца выйшла ўгору і з безгранічнага прастору шырокай плынню агнявою ня зямлю шчодраю рукою лье блеск гарачы і яскравы; і вянуць скошаныя травы, і выглядаюць нудна палі.

У цішыні часта і звонка падалі кроплі бярозавіку ў бляшаны бачок, ды ледзь чутна шапацела голле.

Стукаюць спрытныя малаткі ды раз-пораз пераліваюцца косы срэбным шорхатам мянташак.

Вось адгарэла восень залаціста-чырвонымі барвамі і абляцела жоўта-бурае лісце асін, бяроз, клёнаў.

Дарога была гразкая, уся ў калдобінах і матацыкл то рэзка падкідвала ўгору, то шпурляла ў бакі.

Недзе ўнізе санліва варочаецца рака ў сваіх берагах ды размінаюць плаўнікі тлустыя самы.

Сучча на вогнішчы дагарала і цяпер, то ўспыхваючы, то хмурачыся, тлелі зыркія барвовыя вугольчыкі.

Здавалася, нічога не здарыцца і ўсё пройдзе спакойна.

. Бляднелі зоры і на празрыста-сінім небасхіле збіраліся кашлатыя воблакі.

Нізка стаяла асенняе сонца і нейкаю маркотаю патыхала ад усяго гэтага краявіду.

Радасна грымнуў аркестр на хорах і пацяклі гукі паланеза.

Хвіліна і ад самалётаў аддзяліліся кропкі парашутыстаў і кінуліся ўніз.

Над манежам вісела вострая цішыня. Крыкні і ўсе сарвецца.