W wizji Księdza Piotra Polska zostaje rozszarpana.

W salonie warszawskim opcja prorosyjska jest skupiona przy

Tomasz zaproponował, aby jeden z więźniów poświęcił się dla dobra innych.

W salonie warszawskim stronnictwo patriotyczne rozmawia przy

Ksiądz Piotr przepowiada Doktorowi i Bajkowowi

Nowym więźniem, który spotyka się z pozostałymi w celi Konrada, był

Koszmar, który nawiedza Senatora, to nagła utrata

W salonie warszawskim stronnictwo prorosyjskie  wyraża ubolewanie z powodu

W wizji Księdza Piotra pojawia się tajemniczy zbawca narodu.

Konrad twierdzi, że kocha ludzkość, ale jednocześnie nią gardzi.

W czasie egzorcyzmów duch, którego Ksiądz Piotr próbuje wypędzić z Konrada, przemawia w różnych językach.

W scenie widzenia Ewy dziewczyna modli się za młodych męczenników, którzy są jak

Po zakończeniu się Improwizacji diabły są zadowolone z jej efektu.

Nowosilcow

Przemiana Gustawa w Konrada następuję w

W wizji Księdza Piotra Polska zostaje

Od pioruna ginie

Konrad w Improwizacji nazywa Boga miłością.

Część III Dziadów kończy się widokiem kibitki z młodym więźniem.

Walka o duszę głównego bohatera Dziadów cz. III toczy się już w Prologu.

Konrad w Improwizacji deklaruje, że będzie rządził

Więźniem z najdłuższym stażem był

Konrad w Improwizacji docenia innych poetów.

Po wygłoszeniu Improwizacji Konrad mdleje.

W czasie egzorcyzmów odprawianych przez Księdza Piotra wizję samobójstwa Rollisona ma

Konrad jest przekonany, że jego twórczość jest równa twórczości Boga.

W trakcie dziadów na cmentarzu pojawiają się upiory Doktora i Bajkowa.

Sposób na pozbycie się Rollisona wymyślił

Konrad w Improwizacji utożsamia się z ojczyzną.

W Małej Improwizacji Konrad widzi siebie jako orła.

Konrad w Improwizacji jest wdzięczny Bogu za to, że otrzymał najkrótsze życie, ale „najmocniejsze uczucie”.

Podczas rozmowy z Rollisonową Senator

Konrad w Improwizacji nazywa Boga carem.