Wszystkie istoty od momentu narodzin instynktownie dążą do przyjemności i równie instynktownie unikają bólu.

Doznawanie przyjemności w życiu jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia szczęścia

Nieprzyjemności związane z duszą (lęk, gniew, smutek) bardziej unieszczęśliwiają niż nieprzyjemności związane z ciałem (głód, ból)

Przyjemności związane z duszą (rozmowa, czytanie książki, podziwianie dzieł sztuki) bardziej uszczęśliwiają niż przyjemności związane z ciałem (wygodne łóżko, smaczny posiłek).

Należy ograniczać swoje potrzeby, ponieważ niespełnione pragnienia rodzą cierpienia.

Największą z przyjemności jest brak odczuwania przykrości. Dlatego unikanie przykrości wystarczy, by osiągnąć szczęście.

Śmierci nie należy się lękać, ponieważ nas ona nie dotyczy. Kiedy żyjemy, to odbieramy bodźce i odczuwamy. Śmierć jest więc kresem odbierania bodźców i odczuwania. „A zatem śmierć, najstraszniejsze z nieszczęść, wcale nas nie dotyczy, bo gdy my istniejemy, śmierć jest nieobecna, a gdy tylko śmierć się pojawi, wtedy nas już nie ma.”

„Nie można żyć przyjemnie, jeśli się nie żyje mądrze, pięknie i sprawiedliwie, i na odwrót, nie można żyć mądrze, jeśli się nie żyje przyjemnie”.

Bogów bać się nie należy. Nie ingerują oni w ludzkie życie. Znajdują się w innym świecie i tam cieszą się szczęściem absolutnym. Każda ich ingerencja w świat byłaby dla nich uchybieniem, ponieważ przerwałoby to ich wieczną szczęśliwość. Ingerencja tego, co doskonałe, w to, co niedoskonałe, już sama w sobie jest bowiem niedoskonałością. Człowiek nie powinien się zatem obawiać, że bogowie będą ingerować w jego życie. Nie zaszkodzą mu, ale też nie pomogą. Na ziemi człowiek jest więc pozostawiony sam sobie.