๑)     เหงื่อหยดสักกี่หยาด

          ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

          ปูดโปนกี่เส้นเอ็น

          จึงแปรรวงมาเปิบกิน

          น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง

          และน้ำแรงอันหลั่งริน

          สายเลือดกูทั้งสิ้น

          ที่สูซดกำซาบฟัน

       ๒)     ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน

          ชาวนายังพรวนดิน

          เหงื่อหยดบนดินภายใต้ข้าว

          ใครจะรู้บ้างว่าในจานในนั้น

          ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

บทประพันธ์ทั้งสองบทข้างต้นแสดงเจตนาตามข้อใด

๑)     เหงื่อหยดสักกี่หยาด

          ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

          ปูดโปนกี่เส้นเอ็น

          จึงแปรรวงมาเปิบกิน

          น้ำเหงื่อที่เรื่อแดง

          และน้ำแรงอันหลั่งริน

          สายเลือดกูทั้งสิ้น

          ที่สูซดกำซาบฟัน

       ๒)     ตอนอาทิตย์เที่ยงวัน

          ชาวนายังพรวนดิน

          เหงื่อหยดบนดินภายใต้ข้าว

          ใครจะรู้บ้างว่าในจานในนั้น

          ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

บทประพันธ์ข้างต้นมีลักษณะร่วมกันตามข้อใด

ข้อใดมีการเล่นคำได้ไพเราะทำให้เห็นภาพมากที่สุด

“ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส”

      คำประพันธ์นี้ใช้โวหารภาพพจน์อะไร

ข้อใดไม่มีโวหารภาพพจน์

ข้อใดไม่ใช้คำทับศัพท์

ประโยคในข้อใดต่างจากข้ออื่นที่เป็นโครงสร้างประโยคแบบอังกฤษ

ข้อใดไม่ได้สะท้อนสภาพวิถีการดำเนินชีวิตของคนไทยในสมัยรัชกาลที่ 6

ข้อใดไม่ใช่ข้อคิดเห็น

ข้อใดสะท้อนความเชื่อ

พระชาติใดที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นมหาชาติ

ข้อใด ไม่ใช่ ลักษณะ ของมหาชาติ

เรื่องพระมหาชนก บทพระราชนิพนธ์ในรัชกาลที่ ๙ เน้นบารมีเรื่องใด

ประเพณีงานบุญพระเวส จะพบได้ที่จังหวัดใด

เพราะเหตุใดพระพุทธเจ้าจึงตรัสเรื่องมหาเวสสันดรชาดก

เหตุการณ์ในกัณฑ์ใดที่พระอินทร์บันดาลให้ฝนโบกขรพรรษตกลงมา

ข้อใดอ่านออกเสียงสัมผัสไม่ถูกต้อง

ข้อใดเป็นประเด็นสำคัญของข้อความต่อไปนี้

   “ขณะนี้สารวัตรนักเรียนที่ทางกระทรวงศึกษาธิการแต่งตั้งจากครูอาจารย์มีอุปสรรคด้านงบประมาณ และกำลังเจ้าหน้าที่มีน้อย ส่งผลให้นักเรียนนักเลงไม่เกรงกลัว อีกทั้งสถานที่บางแห่งไม่ให้ความร่วมมือในการตรวจค้นหรือว่ากล่าวตักเตือน จึงเสนอแผนงานให้พิจารณาด้านงบประมาณจัดอบรมกำลังเจ้าหน้าที่สารวัตรนักเรียนเพิ่มเติม”

อใดใช้บรรยายโวหาร

“บางคนเอาอาหารใส่กระทงเล็กๆมาวางไว้ที่โคนต้นของฉันเหมือนตั้งใจให้ฉันกินนั้นแหละ โธ่...ฉันจะกินได้อย่างไร ปากของฉันก็คือรากที่หยั่งลึกลงไปในดิน ฉันกินได้แต่น้ำอย่างเดียวเท่านั้น ทิ้งอาหารไว้ก็เท่ากับให้เป็นอาหารอันโอชะของสัตว์อื่น”

ข้อใดคือความหมายของคำอุทานในข้อความข้างต้น

“บางคนเอาอาหารใส่กระทงเล็กๆมาวางไว้ที่โคนต้นของฉันเหมือนตั้งใจให้ฉันกินนั้นแหละ โธ่...ฉันจะกินได้อย่างไร ปากของฉันก็คือรากที่หยั่งลึกลงไปในดิน ฉันกินได้แต่น้ำอย่างเดียวเท่านั้น ทิ้งอาหารไว้ก็เท่ากับให้เป็นอาหารอันโอชะของสัตว์อื่น”

คำว่า “ฉัน” ในข้อความคือข้อใด

ถ้าต้องการเขียนเรียงความเกี่ยวกับสถานที่ท่องเที่ยวแห่งใดแห่งหนึ่งเนื้อหาในข้อใดจำเป็นน้อยที่สุด

ข้อความต่อไปนี้ไม่เหมาะที่จะเป็นประโยคแรกในส่วนใดของเรียงความเรื่อง “อาหารไทย”

    “วัฒนธรรมการกินอาหารของคนไทยดังกล่าวเกิดจากการประสานภูมิปัญญาด้านอาหารจากหลายๆชาติมาดัดแปลงให้เป็นอาหารไทย”

การฟังในข้อใดมีจุดมุ่งหมายต่างจากข้ออื่น

ข้อใดเป็นการฟังเพื่อการรับรู้อย่างเด่นชัด

ข้อใดแสดงความสัมพันธ์ที่ไม่เหมาะสมระหว่างผู้ฟังกับผู้พูด

การกล่าวรายงานเป็นวิธีการพูดต่อที่ประชุมแบบใด

ข้อใดมีคำซ้ำ คำซ้อน และคำประสม เรียงตามลำดับ

ข้อใดเป็นคำนามราชาศัพท์ทุกคำ

ข้อใดใช้คำว่า “ทรง” ไม่ถูกต้อง

ข้อใดมีสัมผัสเพียงชนิดเดียว

เมื่อนั้น                   โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา

  ค้อนให้ไม่แลดูสารา              กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ

  แล้วว่าอนิจจาความรัก          พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล

  ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป     ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา

  สตรีใดในพิภพจบแดน          ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า

  ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา         จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

  โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก           เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต

  จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ       เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

บทประพันธ์ข้างต้นใช้กวีโวหารแบบใด

เมื่อนั้น                   โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา

  ค้อนให้ไม่แลดูสารา              กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ

  แล้วว่าอนิจจาความรัก          พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล

  ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป     ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา

  สตรีใดในพิภพจบแดน          ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า

  ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา         จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

  โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก           เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต

  จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ       เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

บทประพันธ์ในข้อใดใช้ภาพพจน์อุปมา

เมื่อนั้น                   โฉมยงองค์ระเด่นจินตะหรา

  ค้อนให้ไม่แลดูสารา              กัลยาคั่งแค้นแน่นใจ

  แล้วว่าอนิจจาความรัก          พึ่งประจักษ์ดั่งสายน้ำไหล

  ตั้งแต่จะเชี่ยวเป็นเกลียวไป      ที่ไหนเลยจะไหลคืนมา

  สตรีใดในพิภพจบแดน          ไม่มีใครได้แค้นเหมือนอกข้า

  ด้วยใฝ่รักให้เกินพักตรา         จะมีแต่เวทนาเป็นเนืองนิตย์

  โอ้ว่าน่าเสียดายตัวนัก           เพราะเชื่อลิ้นหลงรักจึงช้ำจิต

  จะออกชื่อลือชั่วไปทั่วทิศ       เมื่อพลั้งคิดผิดแล้วจะโทษใคร

คำประพันธ์ในข้อใด ใช้คำถามเชิงวาทศิลป์

บทประพันธ์ในข้อใดใช้กล่าวถึงสถานะของตัวละครแตกต่างจากข้ออื่น

คำประพันธ์ในข้อใดไม่มีการใช้โวหารภาพพจน์

คำประพันธ์ในข้อใดไม่ปรากฏคำแสดงอาการเคลื่อนไหว

ข้อใดไม่สอดคล้องกับวิถีชีวิตปัจจุบัน

“การรักเมืองไทยเปรียบเหมือนรักพ่อแม่ แต่การรักเมืองอังกฤษเหมือนรักเมีย”

ข้อใดสอดคล้องกับข้อความข้างต้นมากที่สุด

“เมื่อเจ้าได้ชิงสุกก่อนห่ามเสียแล้วเช่นนี้ พ่อก็สิ้นพูด”

ข้อใดสอดคล้องกับคำที่ขีดเส้นใต้มากที่สุด

ในเรื่องทุกข์ของชาวนาในบทกวี คำประพันธ์ในข้อใดสอดคล้องกับการ “ลำเลิกบุญคุณของชาวนา”

ในเรื่องทุกข์ของชาวนาในบทกวี ลักษณะร่วมของบทกวี “เปิบข้าว” และ “ประเพณีดั้งเดิม” คือข้อใด

“รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง แต่ชาวนาก็ยังอดตาย” น้ำเสียงของข้อความนี้คือข้อใด

การศึกษาเรื่อง มหาเวสสันดรชาดกหรือมหาชาติในข้อใด นอกจากนักเรียนจะได้ความรู้แล้ว ยังได้มีส่วนร่วมรักษาวัฒนธรรมประเพณีที่ดีงามของชาติอีกด้วย

การที่พระนางมัทรีพร้อมด้วยกัณหาชาลี ตามเสด็จพระเวสสันดรออกจากเมือง แม้ว่าพระเจ้ากรุงสัญชัยและพระนาง ผุสดีจะทัดทานอย่างไรก็ตาม เหตุการณ์นี้สะท้อนคุณธรรมในการครองคู่ของพระนางมัทรีสอดคล้องกับข้อใด

การนำข้อคิดสำคัญที่ได้จากวรรณคดีเรื่องมหาเวสสันดรชาดกหรือมหาชาติมาประยุกต์ใช้ในการดำเนินชีวิตจะส่งผลให้นักเรียนมีความประพฤติสอดคล้องกับข้อใด