สินค้าสำคัญ ได้แก่ ผ้าฝ้าย เครื่องปั้นดินเผาเขียนลวดลาย เครื่องทองแดงและทองเหลือง

เกิดระบบวรรณะขึ้นแบ่งเป็น 4 วรรณะ ได้แก่ พราหมณ์ กษัตริย์ ไวศยะ แพศย์

คัมภีร์พระเวทใช้ภาษาสันสกฤตซึ่งเป็นภาษาของพวกทราวิฑ

พระเจ้าอโศกมหาราช ราชวงศ์เมารยะ นับถือพระพุทธศาสนาใช้หลักธรรมในการปกครอง

พระเจ้าอักบาร์มหาราช นับถือศาสนาพุทธ

หัวเสารูปสิงห์ทูนธรรมจักร เกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยราชวงศ์กุษาณะ

ราชวงศ์โมกุล คือ ยุคทองของอินเดียโบราณ

“จิซยา (jizya)” หมายถึง พิธีกรรมของศาสนาพราหมณ์-ฮินดู

ศาสนาที่ผสมระหว่างศาสนาอิสลามกับศาสนาพราหมณ์-ฮินดู คือ ศาสนาเชน

ชาวมุสลิมได้นำเอาภาษาสันสกฤต ภาษาอารบิกและภาษาเปอร์เซียมาผสมกันเป็นภาษาใหม่ คือ ภาษาเบงกาลี

ราชวงศ์โมกุลคือราชวงศ์สุดท้ายที่ปกครองอินเดีย

สาเหตุของกบฏซีปอย คือ รัฐบาลอังกฤษประกาศยกเลิกกิจการของบริษัทอินเดียตะวันออก

ชโยติษ คือ ตำราทางอายุรเวทของอินเดียโบราณกล่าวถึงเรื่องยารักษาโรค อาหาร กายวิภาค

มหาตมะ คานธีใช้หลักอหิงสาในการเรียกร้องเอกราชจากอังกฤษ

อิทธิพลด้านศาสนาของอารยธรรมลุ่มแม่น้ำสินธุส่งผลสำคัญจนถึงสังคมในปัจจุบันมากที่สุด

เมืองท่าที่สำคัญ เช่น เมืองบอมเบย์ , เมืองมัทราส , เมืองกัว เป็นต้น

การปฏิบัติตามกฏเกณฑ์แห่งวรรณะจะสามารถหลุดพ้นจากสังสารวัฏ

ระบบวรรณะมี 4 วรรณะ คือ วรรณะพราหมณ์ วรรณะกษัตริย์ วรรณะแพศย์ วรรณะศูทร

โปรตุเกสเป็นชาติแรกที่เข้ามายังอินเดียโดยการเดินเรือของวาสโก ดา กามา