นิจจาเอ๋ยเคยอยู่เป็นคู่ชื่น ทุกวันคืนค่ำเช้าไม่เศร้าหมอง

ถึงตัวไปใจลูกยังผูกคิด พอปลดปลิดเรื่องธุระจะมาหา

ให้ห่วงหลังกังวลด้วยชนนี เจ้าโศกีกราบก้มบังคมคัล

อย่าสงสัยใจจริงทุกสิ่งอัน ไม่รำพันพูดลวงเจ้าดวงใจ

นางผีเสื้อเหลือแค้นแสนสาหัส แต่ฉวยพลัดแพลงคลื่นลื่นไถล

ลงกลื้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา

นางผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุนไศล

พลางเข่นเขี้ยวเคี้ยวกรามคำรามร้อง เสียงกึกก้องโกลาลูกตาโพลง

ลงกลิ้งเกลือกเสือกกายร้องไห้โร่ เสียงโฮโฮดังก้องห้องคูหา

ไม่เห็นผัวคว้าไปได้แต่ปลา ควักลูกตาสูบเลือดด้วยเดือดดาล

นางผีเสื้อเหลือโกรธโลดทะลึ่ง โตดังหนึ่งยุคุนธร์ขุรไศล

เรียกลูกสาวคราวนี้พ่อจะมรณา เจ้าช่วยพาภูวไนยไปให้พ้น

อติพจน์

อุปลักษณ์

อุปมา

สัทพจน์

๕ ปี

๖ ปี

๗ ปี

๘ ปี

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

กล้าหาญ

เสียสละ

กตัญญู

เห็นอกเห็นใจผู้อื่น

ตาสว่างเห็นชัดในเวลากลางคืน

มีพละกำลังมากในเวลากลางคืน

มีความรอบรู้เรื่องสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในทะเล

หยั่งรู้เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นได้ล่วงหน้า

ฝ่ายผีเสื้อเหลือโกรธพิโรธทะลึ่ง

เหตุไฉนไปนั่งกำบังตัว

ชิญทูนหัวเยี่ยมหน้ามาหาน้อง

เสียงโผงผึงเผ่นโผนตะโกนผัว