ก. การพูดแสดงความรู้สึกในโอกาสต่าง ๆ เพื่อมารยาท

ข. การพูดเพื่อแสดงความรู้สึกในกิจกรรมต่าง ๆ ของสังคม

ค. การพูดแสดงความรู้สึกในโอกาสต่าง ๆ ด้วยความจริงใจ

ง. การพูดแสดงความรู้สึกในโอกาสต่าง ๆ เพื่อแสดงไมตรีจิต

จ. การพูดแสดงความรู้สึกในโอกาสต่าง ๆ เพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคม

ก. กล่าวทักทาย

ข. กล่าวเชื้อเชิญ

ค. กล่าวขออภัย

ง. กล่าวขอบคุณ

จ. กล่าวสรรเสริญ

ก. โอกาส

ข. น้ำเสียง

ค. มารยาท

ง. กาลเทศะ

จ. สัมพันธภาพ

ก. ปากหวานก้นเปรี้ยว

ข. ปากปราศรัย ใจเชือดคอ

ค. สำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล

ง. พูดดีเป็นศรีแก่ตัว พูดชั่วอัปราชัย

จ. พูดไปสองไพเบี้ย นิ่งเสียตำลึงทอง

ก. พูดได้ถูกใจผู้ฟัง

ข. พูดได้ตรงประเด็น

ค. สร้างความเชื่อมั่นแก่ผู้พูด

ง. พูดได้ถูกต้อง ชัดเจนยิ่งขึ้น

จ. เรียบเรียงเนื้อหาได้เหมาะสม

ก. กล้าที่จะพูด

ข. ออกเสียงชัดเจน

ค. พูดไพเราะสำนวนสละสลวย

ง. โน้มน้าวใจผู้ฟังให้คล้อยตามได้

จ. มีการเตรียมตัวอย่างดี

ก. เวลาทักทายผู้ใดควรหันหน้าไปทางผู้นั้น

ข. ไม่ทักทายชื่อทุกตำแหน่งทุกคนที่นั่งในที่นั้น

ค. ต้องมีคำว่า “เรียน กราบเรียน หรือสวัสดี” นำหน้า

ง. ถ้ามีพระสงฆ์นั่งอยู่ด้วยควรเริ่มต้นด้วยการเอ่ยชื่อท่านก่อน

จ. ถ้ามีพระสงฆ์ผู้ใหญ่หลายรูปจะใช้คำว่า “นมัสการพระเถรานุเถระ

ก. แนะนําสั้น ๆ

ข. แนะนำบุคคลต่อที่ประชุมชน

ค. แนะนำลักษณะเฉพาะตัวทุกอย่าง

ง. แนะนำให้สุภาพบุรุษรู้จักสุภาพสตรี

จ. แนะนำผู้อ่อนอาวุโสให้รู้จักผู้อาวุโส

ก. “ไม่ได้ค่ะ ไปไม่ได้จริง ๆ ค่ะ”

ข. “อยากไปด้วยนะแต่ไปไม่ได้จริงจริง

ค. “ไม่ว่างน่ะ เอาไว้วันหลังก็แล้วกันนะ

ง. “โธ่! บอกช้าเกินไปรับนัดคนอื่นแล้วครับ”

จ. “ขอโทษนะฉันไม่ว่าง มีงานที่ต้องทำให้เสร็จคืนนี้