โคลงสองสุภาพและโคลงสี่สุภาพ

กลอนสุภาพและร่ายสุภาพ

ร่ายสุภาพและโคลงสองสุภาพ

กาพย์ยานี ๑๑ และโคลงสองสุภาพ

เพื่อสั่งสอนสตรีที่อยู่ในวัง

เพื่อสั่งสอนข้าทาส

เพื่อสั่งสอนพระมหากษัตริย์

เพื่อสั่งสอนประชาชนทั่วไป

เอาแต่ชอบเสียผิด

อย่าริร่านแก่ความ

อย่าประกอบกิจเป็นพาล

การเรือนตนเร่งคิด

ปลูกไมตรีอย่ารู้ร้าง

การเรือนตนเร่งคิด

ทดแทนคุณท่านเมื่อยาก

เมตตาตอบต่อมิตร

อย่าชังครูชังมิตร

คิดแล้วจึงเจรจา

อย่าจับลิ้นแก่คน

อย่าริกล่าวคำคด

ที่มีภัยพึงหลีก

อย่านั่งชิดผู้ใหญ่

คนโหดให้เอ็นดู

โอบอ้อมเอาใจคน

เข้าเถื่อนอย่าลืมพร้า

เดินทางอย่าเดินเปลี่ยว

ที่สุ้มเสือจงประหยัด

ของแพงอย่ามักกิน

การเล่นเสียง

การเล่นคำ

การใช้คำศัพท์คำเดียว

การใช้คำน้อยแต่กินความมาก

พระเจ้าแผ่นดิน

งู

ชนเผ่า

ไฟ

รู้จังหวะเวลาที่จะพูด

คิดก่อนพูด

ไม่พูดเท็จ

รับผิดชอบในสิ่งที่พูด

อย่าใฝ่เอาทรัพย์ท่าน

อย่ามีปากว่าคน

เมื่อน้อยให้เรียนวิชา

อย่าใฝ่ตนให้เกิน

อย่าจับผิดคำพูดคนอื่น

อย่าทำสิ่งอันไร้ประโยชน์ เพราะอาจเกิดโทษแก่ตน

อย่าขัดขวางประโยชน์ที่กำลังจะเกิดขึ้น

อย่าไม่ซื่อ อย่าคด

ที่อยู่อาศัย

ของฝาก

ของกำนัล

สิ่งของที่นำความเดือดร้อนมาให้

ให้หาสินเมื่อใหญ่

อย่าใฝ่เอาทรัพย์ท่าน

สร้างกุศลอย่ารู้โรย

โอบอ้อมเอาใจคน

เดินทางอย่าเดินเปลี่ยว

เจ้าเคียดอย่าเคียดตอบ

หน้าศึกอย่านอนใจ

ตอบแทนคุณท่านเมื่อยาก

แมว

ม้า

สุนัข

หนู

ของแพงอย่ามักกิน

ระวังระไวที่ไปมา

ให้หาสินเมื่อใหญ่

ครูบาสอนอย่าโกรธ

อย่าอวดหาญแก่เพื่อน

ถักดีจงอย่าเกียจ

อย่ากอปรกิจเป็นพาล

อย่าปองภัยต่อท้าว

การใช้คำซ้ำ

การเล่นคำ

การเล่นเสียงสัมผัสสระ

การเล่นเสียงสัมผัสอักษร