І лес і снег у чыстых зорах, у срэбных пацерках – кусты;

Яна спазнала забыццё і холад, яна перамагла сляпую злосць і не змаглі ні час ні цяжкі молах скрышыць яе святую прыгажосць;

Усё цябе кудысьці цягне, заснуць да рання не дае: то ты ідзеш па топкай багне і сцежкі свецяцца твае то пралятаеш над ракою;

Здаецца, сонечныя рысы цябе саткалі на вадзе і ціха шэпчуць кіпарысы, тваёй зайздросцячы хадзе.

У сказе Атрымаю я за двойку і ў хвост і ў грыву неабходна паставіць коску пасля слова хвост, таму што злучнік і злучае аднародныя члены сказа і паўтараецца двойчы;

У сказе Атрымаю я за двойку і ў хвост і ў грыву не трэба ставіць коску пасля слова хвост, таму што “і ў хвост і ў грыву” – гэта фразеалагізм.

Я не (за) тое, каб народы брылі па вузкай каляі. А я (за) тое, каб заўсёды – які б там час, якія б моды! – быць верным роднае зямлі;

У паветры ўжо адчуваўся подых блізкай восені. Днём усё яшчэ было горача. (За) тое ноччу дацінаў холад;

З-пад навісі дрэў блішчаць толькі рэдкія зоркі, (за) тое вакол нас тысячы маленькіх зорачак-светлячкоў;

Люблю мой край (за) тое, што ў ім часы другія, што згінула былое;

Жыта “на лужках” вымакла зусім, (за) тое на гары і пад лесам сцяной ідзе.

Часціца – гэта службовая часціна мовы, якая звязвае аднародныя члены сказа або часткі складанага сказа;

Часціца – гэта службовая часціна мовы, якая служыць для перадачы дадатковых адценняў значэння ў сказе або для ўтварэння формаў слоў;

Часціца – гэта самастойная часціна мовы, якая служыць для перадачы дадатковых адценняў значэння або для ўтварэння формаў слоў.

загаднага ладу дзеяслова;

прошлага часу дзеяслова;

ступеняў параўнання прыметнікаў;

умоўнага ладу дзеяслова;

абвеснага ладу дзеяслова.

– Як ты думаеш, Базыль, ці ёсць на свеце такі чалавек, які панёс (бы) гэты дуб?

Сонца яшчэ не ўзышло, і было даволі (такі) халаднавата;

І ўсё ж (такі) па нечым другім, невядомым і не распазнаным, было відаць, што ён слухае;

Не ўсё (ж) на бацькавай шыі сядзець, пара і свой розум мець;

І ўсё ж Андрэй (такі) сабраўся ў дарогу.

Усё ж нядрэнна было (б, бы) убачыць каго-небудзь знаёмага;

Як (б, бы) там ні было, але адзінокі, без сяброў, бусел ляцеў над прасторамі роднай зямлі;

Баяцца зварухнуцца дрэвы, хаця (б, бы) ні пушыначкі, ні сняжыначкі не атрэсці са сваіх галін;

Птушачкі і самі, зразумела, знайшлі (б, бы) тую нялёгкую дарогу ў вырай, але з журавамі надзейней;

Жыццё наогул мірыць людзей, як (б, бы) яны між сабою ні спрачаліся, ні разыходзіліся.

А снег усё ішоў і ішоў. І _ дачакаемся, калі ён высыплецца ўвесь;

Дабро, хто б яго _ зрабіў, прыносіць аднолькавую радасць чалавеку;

І ўсё ж, хоць у Славы і _ было якой-небудзь прыхільнасці да незнаёмага, ён, гэты вайсковец, _ здаўся ўжо такім страшным;

Кім бы ён _ быў па прафесіі ці пасадзе, найперш павінен быць чалавекам;

Людзі верылі і _ верылі, але слухалі так, што забываліся на ўсё;

Хто _ прыйдзе на сустрэчу, той _ пабачыць славутага пісьменніка;

Хто _ шануе іншых, той сам пашаны мець _ будзе;

Што _ зробіш для добрага чалавека;

Што _ край, то свой звычай;

Калі _ зойдзеш да сябра, той увесь час за кнігаю;

(не) глыбокая, але хуткая рака;

яблык вісеў (не) высока;

(не) пакоіцца за маці;

кашуля (не) расшпілена;

яшчэ (не) дачытаная кніга.

Каб птушкі нават зніклі з саду, ён, бадай што, і (не) заўважыў бы гэтага;

Гнёзды журавы робяць на верхавых, (не) зарослых кустамі балотах;

(Не) вялічкі, акружаны віхлястай стужкай Нёмана і мудрымі дубамі, хутарок каля Мікалаеўшчыны празвалі Смольняй;

Першая вартавая вежа, узведзеная славянамі для абароны, бялела ў (не) чапаным лесе свежаабчасанымі бярвеннямі;

(Ні) разу (не) бачыў я ў гэтых лясах мядзведзя, хоць ён тут, ведаю, водзіцца;

самастойная;

службовая;

асобая.

– Ой як добра, што яна нарэшце знікла! – узрадавалася белая рака;

Ах ты дарожачка дахаты! Немагчыма апісаць усю бездань пачуццяў, што раптам ахопліваюць тваё сэрца;

Ой ты сонца-сонейка! Што ж ты раненька ўзыходзіш, што ты позненька заходзіш?

Эх шырыня якая! Воля! Аж дух зацінае;

Ах вунь ён дзе, клянок.