“Klasik vak’a hikâyesi” olarak da adlandırılır.

Bu tarz hikâyelere "modern hikâye" de denir.

Olaylar serim, düğüm, çözüm sırasına uygun olarak anlatılır.

Rus edebiyatçı Anton Çehov tarafından geliştirildiği için Çehov tarzı hikâye de denir.

Yazar, bu hikâyelerde okuyucuyu sarsan, çarpan, heyecana getiren bir anlatım sergilemez.

Fransız sanatçı Guy de Maupassant tarafından geliştirildiği için bu tür hikâyelere Maupassant tarzı hikâye de denir.

Yazar, günlük hayattan bir kesit sunar veya bir insanlık durumunu anlatır.

Türk edebiyatında bu tarz hikâyeciliğin en büyük temsilcisi Ömer Seyfettin’dir. Ayrıca Refik Halit Karay, Reşat Nuri Güntekin, Yakup Kadri

Karaosmanoğlu da bu tür hikâyeciliğin temsilcileri arasındadır.

Türk edebiyatında bu tarz hikâyeciliğin öncüsü Memduh Şevket Esendal’dır. Sait Fait Abasıyanık da bu tarzın başarılı temsilcilerindendir.

Bu hikâyelerde kişisel ve sosyal düşünceler, duygu ve hayaller ön plana çıkar.

Olay, zamana göre mantıklı bir sıralama ile verilir, düğüm bölümünde oluşan merak, çözüm bölümünde giderilir.

Serim, düğüm, çözüm planına uyulmaz; hikâyenin belli bir sonucu da yoktur.