Ասում եմ ես` ..... հավատացյալ,

Իսկ դու լսիր, իմ նորօրյա Աստվածուհի։

Այնքան խոնարհ եմ, ..... եմ ասես,

Այնքան թեթև եմ, անանձնական,

Որ բարի լույս եմ, որ ես չկամ...

Մենք մեր մասին բան չենք ասում,

Մեր բերանը ..... ենք։

Կաթիլ-կաթիլ, գլոր-գլոր

Իրար գալիս, խտանում ենք։

Այստեղ ահա քեզ թողնում եմ

Եվ չգիտեմ` ուր կերթաս.

..... ես դողում եմ։

Թող պահպանե քեզ աստված։

Հնչում են օրերը, կանչում են

Օրերը- ..... ու բոսոր.

Օրերը ղողանջ ու հնչյուն են,

Զրնգում են` հրե ու հզոր։

Ասում են` ...... լուսինն էլ մի օր

Աղջիկ էր ջահել- վարսքով ոսկևոր։

Մեկնեցի վիճակս .....

Օրերիդ օրորի՜ն, օրորի՜ն,

Կույս հոգուդ խնդությանը վճիտ,

Հայացքիդ տխրությանը խորին։

Դու, որ ինձ չսիրես սրտանց,

Էլ ո՞վ սիրե, իմ .....,

Հասիր, թե իմ սերն է Աստված,

Դու իմ միակ աստվածուհի։

Դուք, որ ծաղրեցիք ուժն ստեղծագործ`

Ձեր նյութի հանդեպ կգա ոգու սով.

Եվ մուրացկի պես ..... համար

Ծարավ ու նոթի կանցնեք ծովից ծով։

Լռին ..... են երկինք, գետ ու արտ,

Եվ ոչ մի շարժում, ու ոչ մի հնչյուն...

Ուր էլ լինես, ինչքան լինես դու հեռվում,

Հիմա իմ դեմ կհայտնվես դու սակայն.

Ում որ այսպես որոնու՜մ են աշխարհում,

Նա պիտի գա ..... ։

Վաղանցուկ են, կան ու չկան, սիրելիս,

Բոլոր իրերն ու աստղերը ..... ։

Այնտեղ, մութի մեջ հայտնվում է ահա

..... գունատ ու տխրադալուկ...

Թափվեց իմ գինին... արյունաշաղախ,

Ու ցնդեց ..... իմ կույր կարոտի։

Վերջալույսի արևը շեղ գտել էր քեզ

Ու ..... քո հագուստի կոճակներին։