Το ανθρώπινο οστό δεν προσαρμόζεται σε εξωτερικές και εσωτερικές δυνάμεις.

Μια μυική δέσμη περιέχει έως 2000 ίνες.

Ο μοχλός δύναμης κυριαρχεί στην τελική φάση λάκτισης της μπάλας.

Η στήριξη του σώματος στο ένα πόδι εξετάζεται κυρίως με βάση τους απαγωγούς μύες.

Η πιθανή περιοχή τραυματισμού στην μυοτενόντια μονάδα είναι η απονεύρωση.

Όταν ένας μυς αρχίζει να αναπτύσσει σ(τάση), η αύξηση F δεν είναι γραμμική.

Η σχέση F-V αναφέρεται μόνο στην τάση που αναπτύσσεται στον μυ και στην Vβράχυνσης.

Για να σηκωθεί ένα άτομο από ένα κάθισμα, πρωταγωνιστής είναι ο δικέφαλος.

Η συμβολή του ορθού μηριαίου ως καμπτήρας ισχίου εξαρτάται από την θέση του γόνατος.

Σε επίπεδο 2 διαστάσεων, οι συνθήκες ισορροπίας που πρέπει να ικανοποιούνται σε ένα σώμα είναι 3.

Με το διάγραμμα ελεύθερου σώματος απεικονίζονται όλα τα διανύσματα δύναμης που ενεργούν σε ένα σώμα εκτός του ΣΒ.

Με τον αγκώνα σε κάμψη 20μοίρες, 90μοίρες, 140μοίρες, η παραγόμενη ροπή του δικέφαλου είναι μεγαλύτερη στην δεύτερη γωνιακή θέση.

Αθλήτρια του άλματος σε ύψος (ύψος αθ= 1,70μ, ΣΜ= 56κιλά) ανυψώνει το ΚΜ στ 2μ έχοντας κινητική ενέργεια 1,098J.

585J E

Στις πλειομετρικές ασκήσεις αξιοποιούνται:

Η αντοχή ενός συνδέσμου με την ακινητοποίηση:

Μετά την βάδιση η δύναμη των απαγωγών ισοδυναμεί με την αρθρική αντίδραση του ισχίου.

Οι κινητικοί νευρώνες στέλνουν σήμα από την κεντρική μονάδα στον νωτιαίο μυελό.

Το κέρδος σε δύναμη τις πρώτες εβδομάδες είναι από νευρομυικές προσαρμογές.