1. นามนาม

2. คุณนาม

3. สัพนาม

4. สาธารณนาม

1. นามนาม 

2. คุณนาม                

3. สัพพนาม

4. ปุริสสัพพนาม

1. ปุริสสัพพนาม

2. วิเสสนสัพพนาม

3. นิยมวิเสสนสัพพนาม

4. อนิยมวิเสสนสัพพนาม

1.  ปุริโส (ชาย)

2.  ทาโร (เมีย)   

3. ภูมิ(แผ่นดิน)

4. ปเทโส (ประเทศ)

1.  ปุริสา

2.  กญฺญาโย

3.  อตฺตา

4.  ภควนฺตา

1. ปุริสา

2.  ทุติโย

3. ตติโย

4. จตฺตาโร

1.เอก-จตุ

2.  ปญฺจ - อฏฺฐารส

3. เอกูนสตํ - โกฏิ 

4. เอกูนวีสติ - อฏฺฐนวุติ

1.นามศัพท์

2. กติปยศัพท์

3. สังขยาศัพท์

4. อัพยยศัพท์

1.คนสูงกว่าพูดกับผู้ใต้บังคับบัญชา

2. ใช้เรียกผู้ชายด้วยวาจาอ่อนหวาน

3. คฤหัสถ์ใช้เรียกบรรพชิตด้วยความเคารพ

4. บรรพชิตที่มีพรรษามากกว่า เรียกบรรพชิตผู้มีพรรษาน้อยกว่า

1. อิ

2. อี

3. เอ

4. โอ

1. มุนิ

2. ภาคี

3.  ปุริส

4.  รชฺชุ

1. ปติ

2. เสโข

3. โกเสยฺยํ

4. มนุสฺสินฺโท

1.พยัญชนะที่ 1  ซ้อนหน้าพยัญชนะที่ 1

2. พยัญชนะที่ 1  ซ้อนหน้าพยัญชนะที่ 2

3. พยัญชนะที่ 3  ซ้อนหน้าพยัญชนะที่ 3

4. พยัญชนะที่ 3  ซ้อนหน้าพยัญชนะที่ 4

1.  เอ                                

2.  โอ  

3.  อ

4.  อิ

1.  ฟัน

2.  คอ

3.  ปุ่มเหงือก

4.  ริมฝีปาก

1. ปัจจัยใช้แทนศัพท์  ย่อคำพูดให้สั้น

2.  ศัพท์ที่ประกอบปัจจัยเป็นเครื่องกำหนดหมายเนื้อความ

3.  การย่อนามศัพท์  ตั้งแต่ 2 ขึ้นไป  เข้าเป็นบทเดียวกัน

4. วิธีต่อศัพท์และอักขระให้เนื่องด้วยอักขระ

1. สมาสที่มีบทหน้าเป็นวิเสสนะ

2.  สมาสที่ยังไม่ได้ลบวิภัตติ

3. สมาสที่มีบทอุปมาเป็นวิเสสนะ

4. สมาสที่มีสังขยาอยู่หน้า

1. วิเสสนบุพพบท

2. วิเสสนุตตรบท

3. วิเสสโนภยบท

4. วิเสสโนปมบท

1. นามศัพท์ 2 บท มีวิภัตติและวจนะเป็นอย่างเดียว

    2.  สมาสมีสังขยาอยู่ข้างหน้า

3.  นามศัพท์มี  อํ  วิภัตติ เป็นต้น ในที่สุด ท่านย่อเข้าด้วยบทเบื้องปลาย

4.  สมาสที่มีอุปสัคและนิบาตอยู่ข้างหน้า

1.  สมาสที่มีสังขยาอยู่ข้างหน้า

2.  สมาสที่ย่อนามศัพท์ที่ประกอบด้วยทุติยาวิภัตติกับบทเบื้องปลายให้เป็นอันเดียวกัน

3.  สมาสที่มีอุปสัคหรือนิบาต  อยู่ข้างหน้า

4.  สมาสที่มีการใช้  จ  ศัพท์   ในรูปวิเคราะห์

1.  อิว

2.  เอว

3. อิติ

4.  น

1.  ปัจจัยหมู่หนึ่งสำหรับย่อความให้สั้นลง

2.  ปัจจัยหมู่หนึ่งใช้สำหรับหมายรู้วาจกทั้ง 5

3.  ปัจจัยหมู่หนึ่งใช้สำหรับปรุงธาตุให้เป็นนามศัพท์

4.  ปัจจัยหมู่หนึ่งใช้สำหรับลงท้ายนามศัพท์

1.  สมาส

2. สนธิ

3. ตัทธิต

4.  นามกิตก์

1.  สามัญญตัทธิต   ภาวตัทธิต   ปูรณตัทธิต

2.  สามัญญตัทธิต   ภาวตัทธิต   อัพยยตัทธิต

3.  สามัญญตัทธิต  ภาวตัทธิต  สังขยาตัทธิต

4.  สามัญญตัทธิต  ภาวตัทธิต  ชาตาทิตัทธิต

1.  ภาวตัทธิต

2. โคตตตัทธิต

3. ตรัตยาทิตัทธติ

4.  อัพยยตัทธิต

1 . ณ   ปัจจัย

2. ณิก  ปัจจัย

3.  อิก    ปัจจัย

4. ก  ปัจจัย

 1.  เยน   ปกาเรน   ยถา

2.  เตน    ปกาเรน   ตถา

3.  อิมินา   ปกาเรน   อิตฺถํ

4.  สพฺเพน   ปกาเรน   สพฺพทา

1.  ความเป็นแห่งบัณฑิต

2.   ความเป็นแห่งคนฉลาด

3.  ความเป็นแห่งสมณะ

 4.  ความเป็นแห่งบุรุษ

1.  ศัพท์กล่าวกิริยา  คือ   ความทำ

2.   กิริยาศัพท์ที่เป็นมูลราก

3.   ใช้จำแนกกิริยา  เป็นเครื่องหมาย กาล  บท  วจนะ  บุรุษ

4.   กิริยาศัพท์ที่ประกอบด้วยวิภัตติ  กาล  บท  วจนะ บุรุษ  ธาตุ

1.  กิริยาศัพท์กล่าว  ผู้ทำยกเป็นประธาน

2.   กิริยาศัพท์กล่าว  สิ่งที่ถูกทำยกเป็นประธาน

3.   กิริยาศัพท์กล่าว  เพียงความมีความเป็นเท่านั้น

4.   กิริยาศัพท์กล่าว  ผู้ที่ใช้ให้คนอื่นทำยกเป็นประธาน

1.  กิริยาศัพท์กล่าว  ผู้ทำยกเป็นประธาน

2.   กิริยาศัพท์กล่าว  สิ่งที่ถูกทำยกเป็นประธาน

3.   กิริยาศัพท์กล่าว  ผู้ใช้ให้ทำยกเป็นประธาน

4.   กิริยาศัพท์กล่าว  สิ่งที่เขาใช้ให้ทำยกเป็นประธาน

1. ประธาน เป็นผู้ทำเอง

2.  ไม่มีประธาน บอกแต่ความมีความเป็นเท่านั้น

3.  กิริยาต้องลง   ย  ปัจจัย และ อิ  อาคม   หน้า  ย

4.  กิริยาต้องประกอบด้วยปัจจัยตัวใดตัวหนึ่งคือ เณ  ณย  ณาเป  ณาปย

1.  ใช้นำหน้านาม  มีอาการคล้ายคุณนาม

2.  ใช้นำหน้ากิริยา  มีอาการคล้ายกิริยาวิเสสนะ

3.  ใช้ต่อท้ายธาตุ  เป็นเครื่องหมายของวาจก

4.  ใช้แจกธาตุ  เป็นเครื่องหมาย  กาล  บท  วจนะ  บุรุษ

 1.  ภิกฺขุ   ธมฺมํ    เทเสติ

2.   ตฺวํ    เอวํ    วเทหิ

3.   โส   สุขํ     เสติ

4.   สามิโก  สูทํ    โอทนํ   ปาเจติ

1.  ธมฺมํ

2.  สุตฺวา

3. ปาเจติ

4.  ปาจาเปติ

1.  กัตตุ

2.  กัมม

3.  เหตุกัตตุ

4. เหตุกัมม

1.  โย

2.  ภิกฺขุ

3.  อาวาเส

4. วสติ

1.  กัมม

2.   ภาว

3.  เหตุกัตตุ

4. เหตุกัมม

1.  ลิงคัตถะ

2. ลักขณะ

3.  เลขนอก

4. เลขใน