ก. เข้าใจความรู้สึกของผู้พูด

ข. เป็นแกนกลางในการทำความเข้าใจกับบุคคลอื่น

ค. เพิ่มความรู้และประสบการณ์

ก. การพูด เป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง ที่เรียกว่า วาทศาสตร์ คือมีทฤษฎี มีระเบียบกฎเกณฑ์ สามารถศึกษาเรียนรู้ และถ่ายทอดได้ เช่นเดียวกับศาสตร์แขนงอื่นๆ ความเป็นศิลป์ คือ ผู้พูดต้องมีศิลปะ คือมีความสามารถในการถ่ายทอดเรื่องราว ต่างๆ ได้เป็นอย่างดี มีลีลาการพูดที่มีชีวิตชีวา น่าสนใจ

ข. ความเป็นศาสตร์ของการเขียนอยู่ที่การมีกฎเกณฑ์หรือไวยากรณ์ที่ปราชญ์ได้กำหนดขึ้นซึ่งสามารถเรียนรู้และฝึกฝนได้ ส่วนด้านความเป็นศิลป์ของการเขียนก็คือความประณีตในการเลือกสรรถ้อยคำมาใช้เพื่อสื่อความหมาย

ค. ถูกทั้งข้อ ก และ ข

ก.3 ประการ

ข.4 ประการ

ค.5 ประการ

ก. เป็นการพูดเพื่อสร้างขวัญกำลังใจ หรือพลัง บันดาลใจ

ข. เป็นการพูดที่ต้องการให้ผู้ฟังเห็นคล้อยตาม และปฏิบัติตาม คำโน้มน้าวของผู้พูด ซึ่งมักใช้วิธีชี้ให้เห็นประโยชน์ในการปฏิบัติตาม ทำให้เชื่อหรือเห็นด้วยกับความคิด

ค. เป็นการพูดที่ต้องการบำรุงจิตใจผู้ฟัง เพื่อให้เกิดความสุขหรือให้ยึด มั่นในความดีงามตามที่ผู้พูดเคยได้รับประสบการณ์มา

ก. การพูดหาเสียง, การพูดให้เกิดการร่วมแรงร่วมใจในการแข่งขันกีฬา

ข. การพูดเชิญชวนให้ซื้อสินค้า, การสัมภาษณ์ผู้สมัครงาน

ค. การสอนหรือบรรยายในชั้นเรียน, การฝึกอบรมพนักงาน

1 มีความคิดว่าตัวเองคือนักพูดที่ดี

2 หลงตัวเอง

3 คิดว่าตัวเองพูดเก่งกว่าคนอื่น

4 พูดอวดความรู้

1เพื่อสร้างความเชื่อถือความสนใจให้ความเข้าใจแก่ผู้ฟัง

2เพื่อโชว์คำคม

3เพื่อโชว์ว่าผู้พูดเก่ง

4เพื่อแสดงความเท่ในตัวผู้พูด

1 ซักซ้อมให้ดี

2 เริ่มต้นให้โน้มหนาว

3 สรุปให้จับใจ

4 สรุปให้จับใจ

1

2

3

4