ทรัพย์สิน

สูญหาย

นุ่มนิ่ม

เหตุผล

คำบาลีไม่ใช้รร

คำที่ประสมด้วยสระเอา มักเป็นคำสันสกฤต

คำบาลีเมื่อมีตัวสะกดต้องมีตัวตาม

คำสันสกฤตไม่นิยมใช้ท

ปัญญาเปรียบดั่งอาวุธที่เอาไว้ประกอบอาชีพในภายหน้า

ความฝันเหมือนกับแสงไฟ หากไม่คอยเติมเต็มก็จะดับลงในที่สุด

ชีวิตที่บอบช้ำก็ประหนึ่งกับของเล่นสีถลอก

แก้วน้ำเป็นสิ่งเติมเต็มความสุขให้กับคนบางคน

อุปมา

อุปลักษณ์

อุปมาและอุปลักษณ์

อุปลักษณ์และอติพจน

สังคมโลกกำลังทำลายตนเองเพื่อสร้างความเจริญ

สื่อต่าง ๆ บอกให้เรารู้ว่าอารยธรรมได้ทำลายดินฟ้าอากาศ

สิ่งแวดล้อมถูกทำลายเพื่อให้มนุษย์เรามีความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น

ความก้าวหน้าทางวิทยาการและเทคโนโลยีมีความสัมพันธ์กับธรรมชาติ

ผู้ป่วยโรคจิต อย่าคิดผลักไส

ภูมิปัญญาไทย ร่วมใจส่งเสริม

ประหยัดไฟวันละนิด ช่วยเศรษฐกิจได้เป็นล้าน

บุหรี่เป็นยาเสพติด เป็นพิษเป็นภัยให้โทษ

ญาติก็ญาติเถอะ พูดกันถึงขนาดนี้ก็ต้องโต้ตอบกันบ้าง

ก็ทำกันอย่างนี้แหละ เรื่องถึงได้บานปลายออกไปกันใหญ่

ใจหนึ่งก็อยาก ใจหนึ่งก็ไม่ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะทำยังไงดี

เหนื่อยก็เหนื่อย เพลียก็เพลีย แล้วยังต้องอยู่เวรตอนกลางคืนอีก

ดวงจันทร์เป็นดาวที่อยู่ใกล้โลกมากที่สุด เราจึงเห็นดวงจันทร์ได้ซัดกว่าดาวดวงอื่น

แสงหิ่งห้อยที่เห็นตอนกลางคืนเป็นส่วนสำคัญของการผสมพันธ์ตามธรรมชาติของมัน

การปฏิรูปสื่อที่มุ่งให้เกิดเสรีภาพในการสื่อสารของภาคประชาชนยังไม่ประสบผลสำเร็จตาม เป้าหมาย

การห้ามขายสุรานอกเวลากำหนดไม่เป็นการละเมิดสิทธิมนุษยชน เพราะเป็นการปฏิบัติตาม ที่กฎหมายบัญญัติ

ก และ ข

ข และ ค

ค และ ง

ง และ ก

การเน้นคนเป็นศูนย์กลางของการพัฒนามิใช่การนำคนไปเป็นเครื่องมือของการผลิต

เราคงปฏิเสธได้ยากว่าในโลกแห่งผลประโยชน์มีการแข่งขันกันอย่างดุเดือด

อุดมการณ์พึ่งตนเองจะประสบความสำเร็จได้ด้วยการปฏิรูปอย่างรอบด้านเท่านั้น

การพัฒนาศักยภาพของมนุษย์ให้เติบโตเป็นสิ่งที่ไม่ควรมองข้าม ถ้ามุ่งจะให้เกิดการพัฒนาอย่างยั่งยืน

สอนรู้ให้ทำตามควร

ให้รู้ตระหนักหลักธรรม

จงดูความที่ยั่งยืน

ควรคู่ขบคิดใคร่ครวญ

ปัญญาค่าเปรียบแก้ว ก่องเก็จ

เรียมทนทุกข์แต่เช้า ถึงเย็น

อนึ่งข้าคำนับน้อม ต่อพระครูผู้การุญ

อันว่าความกรุณาปรานีจะมีใครบังคับก็หาไม

พระพายพัดประทิ่นกลิ่นหวาน

ดนตรีฟังปราโมทย์อุโฆษสมัย

รากแก้วหยั่งฝังลงไปในดินแดน

ใบแห้งเกราะเหมาะจะลอยคอยเวียนวน

ลมระริ้วปลิวหญ้าคาระยาบ

สนละเมียดเสียดยอดขึ้นกอดฟ้า

ดอกหญ้ายิ้มหวานหวานกับลานหญ้า

แก้วเอียงกลีบเคลียน้ำค้างอย่างหงิมหงิม

จึ่งพระปิ่นปักธาษตรีบุรีรัตนหงสา

เพราะพระหัตถ์หากป้อง ปัดด้วยขอทรง

ครั้นพระบาทยินสาร ธ ก็บรรหารตระบัด

เถลิงอยุธยาเย็นเกล้า ทั่วถ้วนทวยสยาม

สำเภาแล่นระรี่เรื่อยเฉื่อยไปจนถึงเมืองแก้ว

ธรรมดาว่าสตรีนี้เป็นเกาะแก่งกีดกระแสกุศล

หว่านล้อมด้วยคำยอชักเอาแม่น้ำทั้งห้าเข้ามาล่อ

ส่วนพระทองร้อยชั่งทั่งคู่พิศดูเห็นบุรุษโทษสิบแปดประการ

ยืนพระยศอยู่คง คู่หล้า

พระยศยิ่งภิยโย ผ่านแผ่ ภพนา

สิบทิศทั่วลือละเวง หวั่นเดช ท่านนา

พระเดชพระแสดงดล เผด็จคู่ เข็ญแฮ

เผ่ากษัตริย์เพลิงงู อย่าดูถูกว่าน้อย

ครูบาสอนอย่าโกรธ โทษตนผิดพึงรู้

เลือดเนื้อผิเจือยา ให้หายได้จะชิงถวาย

อย่ายลเยี่ยงถ้วยแตกมิติด จงยลเยี่ยงสัมฤทธิ์แตกมิเสีย

จักเข่นเข็ญให้มอด จักขอดเข็ญให้ม้วย

ต่างรีบระเห็จเข้าโรม โหมหักหาญราญรุก

เรี่ยวรณรงค์เริงแรง แทงถีบฉัดตะลุมบอน

เข้าราญรอนรุมรุก คลุกคลีกันหนั่นหนา