2. Wszystkie istoty od momentu narodzin instynktownie dążą do przyjemności i równie instynktownie unikają bólu.

3. Doznawanie przyjemności w życiu jest warunkiem koniecznym do osiągnięcia szczęścia

4. Nieprzyjemności związane z duszą (lęk, gniew, smutek) bardziej unieszczęśliwiają niż nieprzyjemności związane z ciałem (głód, ból).

5. Przyjemności związane z duszą (rozmowa, czytanie książki, podziwianie dzieł sztuki) bardziej uszczęśliwiają niż przyjemności związane z ciałem (wygodne łóżko, smaczny posiłek).

6. „Komu za mało tego (tzn. nie wystarcza to), co wystarcza, temu nic nie wystarczy”

7.  Należy ograniczać swoje potrzeby, ponieważ niespełnione pragnienia rodzą cierpienia.

8. Największą z przyjemności jest brak odczuwania przykrości. Dlatego unikanie przykrości wystarczy, by osiągnąć szczęście.

10. Śmierci nie należy się lękać, ponieważ nas ona nie dotyczy. Kiedy żyjemy, to odbieramy bodźce i odczuwamy. Śmierć jest więc kresem odbierania bodźców i odczuwania. „A zatem śmierć, najstraszniejsze z nieszczęść, wcale nas nie dotyczy, bo gdy my istniejemy, śmierć jest nieobecna, a gdy tylko śmierć się pojawi, wtedy nas już nie ma.”

11. Cierpienia nie należy się obawiać, ponieważ ból, kiedy jest lekki, nie zdoła bowiem przyćmić radości duszy. Kiedy zaś jest mocny, to trwa krótko i szybko.

12. Każdy człowiek może być szczęśliwy.

13. „Nie można żyć przyjemnie, jeśli się nie żyje mądrze, pięknie i sprawiedliwie, i na odwrót, nie można żyć mądrze, jeśli się nie żyje przyjemnie”.