Прывет табе Нёман мой родны!

Я вас стаміў, прашу прабачэння, але пакажу вам яшчэ адзін цуд прыроды.

Лес... Яго гасціннасць сапраўды казачная.

Будзеш Арынка сягоння на сходзе?

Парыжэў ты лес сінякудры ўвабраўся ў белы туман.

Спі, маленькі мой сыночак!

Навучы ты, сасна векавая, як пакуты мае перажыць.

Ой вы, гусі, паняслі вы за сабою лета!

Адышло ад нас ты, лета.

Зямля ж тут, братцы, залатая.

Узыдзі_ зорка срэбная_ над абшарамі нашых бароў.

Дзе_ ты_ зорка мая прамяністая_ за якія хмары схавалася?

Гэй_ ляці_ маленства_ рвіся ў люстраную даль.

Спевы, грукат перуновы слухаць буду рад. Толькі не грымі ты_ лес мой_ грукатам гармат.

Люблю_ цябе_ я_ лес кашлаты_ у ціхім шэлесце бяроз.

Эх_ ты_ лета гарачае, бурнае! Ажыўляеш ты поле і луг

Рана ты_ жоўтае лісце_ са звонам журботным злятаеш.

Эх_ лета-лецейка любое_ ты адцвітаеш_ залатое.

Зваротак — гэта слова або спалучэнні слоў, якія называюць асобу, да якой звяртаюцца;

зваротак можа выражацца любой часцінай мовы;

зваротак у сказе з'яўляецца дзейнікам;

на пісьме звароткі выдзяляюцца коскамі ці клічнікам;

у межах развітага зваротка не можа быць аднародных членаў сказа.

Я брат адразу адгадаў, што музыкам ты нарадзіўся.

Кут мой родны кут прыгожы да цябе я зноў прыйшоў.

А брат маўчыць, нічога не гаворыць.

Міхал ідзі ў свае абходы.

Жыццё на волі любіць салавей.

Я так і ведаў шаноўныя дзядзькі што вы дапаможаце нам.

Чаму ж вецер думкі злыя ты ў душу маю нагнаў?

Не шумі ты лес высокі нудных песень не спявай.

Не плач і не бядуй стары.

Ой ты мае сонца як жа свеціш ясна!

Добры дзень_ вясна-красна_ як ты люба ўсім нам!

Цябе мы любім дужа_ вясёлая_ зіма!

Жыватворчай працы многа_ у цябе_ вясна-сяброўка!

Ах_ вы_ дзеці_ што ж вы нарабілі!

Бывай_ матуля родная_ не сумуй па мне_ дарагая!

Ой_ ты_ ночка_ чарнявая ночка_ агарні цеплынёю мяне!..

Дзе ты_ мілы сокал_ блізка ці далёка_ радасць светлавокая мая?

Эх_ маці-печ_ ты рай нябесны і найпатрэбнейшая рэч!