Używamy go po zawołaniu, rozkazie lub stanowczo

wyrażonym poleceniu, a także po każdym innym zdaniu, jeśli wyraża ono silne emocje, takie jak gniew, radość, zdziwienie.

Stawiamy ją na końcu wypowiedzenia oznajmującego: zdania oznajmującego

lub równoważnika zdania, a także w niektórych skrótach i zapisach dat.

Znak, który dajemy na końcu pytań i zdań pytających.

Stosujemy w rozbudowanych wypowiedzeniach złożonych, by rozdzielić zdania samodzielne pod względem treściowym. Używamy go też do oddzielania dłuższych wyliczeń, gdy w zdaniu wiele razy użyto już przecinków oddzielających pojedyncze wyrazy.

Stosujemy go do wprowadzania cytatów, wyliczeń, objaśnień i uszczegółowień.

Stosujemy do wyróżniania w tekście cytatów, tytułów, wtrętów

z obcych języków, a także sformułowań zapożyczonych z innych stylów albo użytych w sensie przenośnym lub ironicznym.

Za jego pomocą zaznaczamy zawieszenie głosu, trudności z wysłowieniem

się, a także nieoczekiwane dokończenie jakiejś myśli.

Używamy go do wprowadzania uogólnień, wyjaśnienia danego wyrazu,

uwypuklenia ważności jakiejś informacji, do zasygnalizowania zawieszenia głosu

oraz w miejsce opuszczonego fragmentu zdania, a także w zapisie dialogów.

Służy do wyodrębniania w tekście fragmentów, które mają charakter

dopowiedzenia, uzupełnienia, mniej istotnego komentarza, dodatkowej uwagi.