Ербол ғана сүйеп қалып, зорға дегенде буынын бекітті, бірақ сонда да өзін-өзі аңғарып жүрген жоқ.

Қысқы үкідей аппақ болып, ұзақ күндер ұзақ жортып, көбінесе өнсіз жортып, Омбы қаласына бүгін іңір қараңғысында келіп кірді.

Осы өткен қыс бойында кітап соңында көп отырған Абай үй ішіне, Ербол мен Баймағамбетке, кішкене молдаға және әңгіме тыңдауға жараған балалары: Әбдірахман, Күлбадан, Мағаштарға өзі оқыған кейбір романдарын да қызықты хикая етіп айтып беріп отыратын.

Қуаты – ақындық, үміті – халық.  

Сиырда аунамақ жоқ, жылқыда күйсемек жоқ, тамда белдеу жоқ, таста тамыр жоқ, суда қаймақ жоқ.

Игіліктен қанша жасқанса да, бүгін тәуекел етіп жолығуға келе жатыр еді.

Біз үйден шыққанда, күн де сәскелікке жақындап еді.

Құс жоғары-төмен ұшып, бір қанатын сабалап қаша берді.

Жасында жаттықтыра алмасаң, өскенде бастықтыра алмайсың.

Біреу зәбір етсе, сен сабыр ет.

Басыңқы сөйлемнің алдында.

Басыңқы сөйлемнен кейін.

Басыңқы сөйлемнің ортасында.

Басыңқы сөйлем алдында да, кейін де.

Басыңқы сөйлемнің екі жағында.

Абайлар Ойқұдықтағы ауылға жете қонбақ болып, аттарын шоқыта, саржеліске сала жөнелді.

Еңбексіз ауырса, емі табылмайды.

Ғылым өзін-өзі сызғылай отырып, толассыз ілгері жылжи береді.

Өткенге топырақ шашсақ, болашақ саған тас атады.

Көз – ақылдың, ақыл – ұжданның, ұждан – рухтың бақылау тетігі екенін біл.

Қашаннан бері? Қайтіп?

Қайтпейінше? Не етпейінше?

Не етпек болып? Қалай?

Қайтсе де? Қайткенмен?