Праходзяць паязды, пыхкаюць дымам паравозы, дымяць у неба заводы, зелянеюць паплавы, пагойдваецца жытняе поле, у хвоях чуцен ветравы шэпт, у рэчцы пад сонцам блішчыць вада.

Пасееш упару, – будзеш мець хлеба гару.

Яснее ясень, залаціцца клён.

Трапіш да кабеціны рахманай ( ) паспытаеш, друг мой дарагі, дранікі са свежаю смятанай, бабку, клёцкі, нават пірагі.

Акно адчынілася ( ) у хату дыхнула вясна.

Умеў памыліцца ( ) умей і паправіцца.

Дзе вольхі сталі ў карагод, лёг адпачыць калгасны статак.

Пайдзі лугамі ў поўдзень светлы – увесь твой край, як сад, цвіце.

У пагоні за буйной рыбай арлан-белахвост кідаўся, склаўшы крылы, з лёту ў ваду і даваў нырца.

такі сказ можа складацца толькі з дзвюх частак

у такіх сказах заўсёды ставіцца толькі коска і кропка з коскай;

у такіх сказах паведамляецца пра з’явы і падзеі, што адбываюцца ці існуюць у адзін момант, адначасова.

Спадзе вада ( ) травы забуяюць.

Ды і як жа было не зразумець ( ) Глушакі ішлі ўдвух.

Я вось так гляджу ( ) павінен чалавек да ўсяго мець паняцце.

Бусел узмахнуў крыламі — праз хвіліну ў небе была толькі белая кропка.

Дзяўчына ідзе, лебедзь плыве.

Удачы не было: была ўзнагарода за цярплівасць

Бралася вясна, цяплела, па злізаных сонцам ледзяных каляінах беглі ручаі.

Стаяла прадвесне на дварэ- быў сакавік.

Раніца была цудоўная, неба без аблачынкі, зіхацелі мокрыя газоны, успыхвалі блікамі вокны.

Я думаў - гэта сон прысніўся мне.

Неўзабаве, расплюшчыўшы вочы, Міхась павярнуў галаву налева: доўгі хвост цягнецца ўперадзе.

Звыклыя гукі напоўнілі лясныя гушчары, у галлі заварушылася сонная птаха, піскнуў заяц, бязгучна мільгануў кажан.

коску

працяжнік

двукроп'е