Formą podawczą jest wyznanie podmiotu mówiącego, objawienie jego uczuć, refleksji, nastroju. Osobą mówiącą jest podmiot liryczny.

Brak narracji, czytelnik o świecie przedstawionym dowiaduje się przez wypowiedzi bohaterów.

Wyraz będący określeniem rzeczownika, środek ten wskazuje cechę opisanej rzeczy. Np: ,,delikatna dłoń, malinowy pudding, (uwydatnienie cechy podmiotu)''

Zestawienie ze sobą dwóch przedmiotów, ze względu na ich wspólną cechę Np: ,,pracowity jak mrówka, wysoki jak brzoza''

Zestawienie dwóch wyrazów które osobno znaczą co innego, w połączeniu nabierają innego znaczenia. Np: ,,Serce z kamienia , piorunujące spojrzenie, oszczędzać czas''.

Polega na nadaniu rzeczom i zjawiskom cech istot żywych, Np: ,,Cień ucieka, Góra Goni chmurę, ożenić się z pieniędzmi''.

Przypisywanie przedmiotom martwym, pojęciom abstrakcyjnym, zjawiskom przyrody cech ludzkich. Np: ,,Liść tańczy na wietrze, Kamień milczy''.

(Zamiennia) zastąpienie wyrazu innym, będący z nim blisko w związku. Np: ,,Co 2 głowy to nie jedna, Zupa już czeka na stole''.

Nazwanie zjawiska lub przedmiotu poprzez nazwanie jego części. Np: znana piękność zamiast piękna Kobieta

Uroczysty, podniosły zwrot do osoby, zjawiska lub przedmiotu. Np: ,,Litwo! Ojczyzno moja! , Oddzielili cię, syneczku...''.

Wyolbrzymienie, przesadnia. Zabieg mający na celu podkreślenie ogromu zjawiska i jego doniosłości. Np: ,,Wylałam morze łez''.

Zestawienie dwóch wyrazów o przeciwstawnych znaczeniach. Np: ,,Żywy trup, gorzkie szczęście, lub gorący lód''.

Zabieg polegający na wielokrotnym użyciu tego samego elementu językowego w celu uzyskania rytmu lub podkreślenia ważnego elementu.

Powtórzenie na początku wersu.

Powtórzenie na końcu wersu

Jest wyrazem dźwiękonaśladowczym. To naśladowanie dźwięków za pomocą środków językowych. Np: ,,zgrzytać , huczeć, trzaskać''

Motyw w utworze literackim lub dziele plastycznym, który niesie dodatkowy przekaz. Oprócz znaczenia dosłownego ma jeszcze inne, które jest bardziej ukryte i które odbiorca dzieła powinien wyłowić w czasie lektury lub analizy obrazu.

Semantyczny środek stylistyczny, który ma jedno znaczenie dosłowne i różną liczbę znaczeń ukrytych. Odpowiednik pojęcia postrzegany zmysłowo.

Kpina, złośliwość lub szyderstwo ukryte pod pozornym żartem lub wypowiedzią aprobującą.

Jest to twierdzenie logiczne wewnętrznie sprzeczne, lub sprzeczne z oczekiwaniami. Twierdzenie to pomimo pozornie uzasadnionego rozumowania biorącego się z prawdziwych przesłanek, prowadzi do sprzecznych lub logicznie niedopuszczalnych wniosków.

Zwykle wyolbrzymiają nazywane zjawisko, wskazując w ten sposób na jego właściwości (zwykle wielkość) lub świadcząc o emocjonalnym zaangażowaniu mówiącego (na przykład określenie staruch, które wyraża pogardę).

Są to wyrazy pochodne oznaczające przedmiot mniejszy od przedmiotu, którego nazwa jest jego podstawą, np. domek, okienko, lub wyrażające pozytywne nastawienie mówiącego do przedmiotu wypowiedzi, np. synek

Nowe wyrazy, do tej pory nieistniejące w danym języku, powstałe zgodnie z regułami słowotwórstwa.

Figura stylistyczna polegająca na zastąpieniu słowa oznaczającego dany przedmiot, czynność, osobę itp. przez jego opis lub metaforę

Wyraz lub figura stylistyczna, którego używamy, aby zastąpić słowo lub zwrot o przykrej, niestosownej treści na wyrażenie łagodniejsze, okrężne, które nie nazywa rzeczy wprost.

Wyraz, konstrukcja składniowa lub związek frazeologiczny, który wyszedł z użycia w danej formie języka. Są to także wyrazy w formie przestarzałej, które są jeszcze w pewnym stopniu używane, lecz postrzegane jako dawne

Wypowiadamy je, ale nie oczekujemy od naszego rozmówcy odpowiedzi.

Jest wyrazem emocjonalnego zaangażowania nadawcy wypowiedzi, sygnalizuje jego stan uczuciowy. Figura ta ma za zadanie wyrażać uczucia wstrętu, zachwytu, nienawiści, smutku itp.

Zmiana zwykłego układu na odwrotny, pewnych cech na im przeciwne.

Wyrzutnia – opuszczenie elementu zdania oczywistego ze względu na kontekst wypowiedzi.

Przeniesienie wyrazu lub części zdania do następnego wersu lub strofy np. w celu zaakcentowania wypowiedzi, zwiększenia dynamiki i pobudzenia wyobraźni osoby czytającej.

To środek stylistyczny, który polega na wymienianiu kolejnych elementów jakiejś całości.

Jest jednym z rodzajów porównania poetyckiego, którego jeden człon jest rozbudowanym opisem czynów dokonanych przez człowieka, zestawionych z zachowaniem zwierząt lub ze zjawiskami przyrody.