ก. คำที่ใช้แทนชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ สถานที่

ข. คำที่ใช้บอกความรู้สึก

ค. คำที่ใช้บอกอาการ การกระทำของคน สัตว์

ง. คำที่ใช้บอกลักษณะของคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่

ก. ๓ ชนิด

ข. ๔ ชนิด

ค. ๕ ชนิด

ง. ๖ ชนิด

ก. คำนามทั่วไป

ข. คำนามบอกลักษณะ

ค. คำนามที่เป็นชื่อเฉพาะ

ง. คำนามบอกหมวดหมู่

ก. คำนามทั่วไป

ข. คำนามที่บอกชื่อ

ค. คำนามชี้เฉพาะ

ง. คำนามที่แสดงความเป็นเจ้าของ

ก. กล้วย ๒ หวี

ข. เขาหวีผม

ค. หัวล้านได้หวี

ง. หวีใช้หวีผม

ก. ๓ ชนิด

ข. ๔ ชนิด

ค. ๕ ชนิด

ง. ๖ ชนิด

ก. บุรุษสรรพนาม

ข. ปฤจฉาสรรพนาม

ค. วิภาคสรรพนาม

ง. อนิยมสรรพนาม

ก. หนังสือของเธออยู่ที่นี่

ข. เขาเป็นเพื่อนของฉัน

ค. คุณปู่ท่านไม่ค่อยสบาย

ง. ผมไม่ได้เป็นตำรวจ

ก. พี่เป็นคนภาคใต้

ข. เขามาอย่างรวดเร็ว

ค. มยุราเดินบนถนนสายนี้

ง. ภูเขาสูงแค่ไหนก็ยังวัดได้

ก. คำที่ใช้แทนคำนาม

ข. คำที่ใช้เรียกคน สัตว์ สถานที่สิ่งของ

ค. คำที่ทำหน้าที่ขยายคำกริยา

ง. คำที่แสดงอาการหรือการกระทำของนามหรือสรรพนามที่เป็นประธานของประโยค

ก. แหวนวงนี้สวยมาก

ข. แจกันใบนี้สวยกว่าตัวนั้น

ค. ดอกไม้สวย ๆ กำลังบานสะพรั่ง

ง. นักร้องสาวแสนสวยกำลังร้องเพลง

ก. คุณแม่ตื่นเช้า

ข. ห้องนี้มีขนาดกว้าง

ค. เด็กทุกคนต้องเรียนหนังสือ

ง. เสรีชอบใส่เสื้อขาว

ก. คำวิเศษณ์

ข. คำบุพบท

ค. คำสันธาน

ง. คำอุทาน

ก. เขียนดินสอ

ข. พูดทั่วไป

ค. ห้องอ่านหนังสือ

ง. หนังสือเล่มนี้เป็นของฉัน

ก.คำที่เปล่งออกมาเพื่อแสดงความรู้สึก

ข.คำที่ทำหน้าที่ขยายคำกริยา

ค.คำที่ทำหน้าที่เชื่อมคำกับคำ ประโยคกับประโยค ข้อความกับข้อความ

ง.คำที่ใช้เรียกคน สัตว์ สถานที่ สิ่งของ

ก. ความขัดแย้งกัน

ข. ความรู้สึก

ค. ความเป็นเหตุเป็นผลกัน

ง. ให้เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

ก. โอย !

ข. โอ๊ย !

๓. โอ๊ะ !

๔. อุ๊ย !

ก. เหม่ !

ข. ว้าว !

ค. ว๊าย !

๔. อุ๊ย !

ก. ๒ ชนิด ได้แก่ แสดงความขัดแย้ง แสดงความต่อเนื่อง

ข. ๒ ชนิด ได้แก่ แสดงอารณ์ เสริมบท

ค. ๓ ชนิด ได้แก่ แสดงคำถาม แสดงความเป็นเจ้าของ แสดงสิ่งเปรียบเทียบ

ง. ๓ ชนิด ไดแก่ เชื่อมใจความหลักกับใจความรอง แสดงความมุ่งหมาย แสดงเคื่องมือที่ใช้ทำ