अपूर्वः कोशोSयं विद्यते तव "भारति" ।

नास्ति विद्यासमं "चक्षुः" ।

शुश्रूषा श्रवणं चैव ग्रहणम् आदि "धी" गुणाः भवन्ति ।

न चन्दनरसः न शीतल "सलिलम्" न शीतला छाया।

भवतः दानवीरताम् "आकर्ण्य" आशान्वितः भवत्समीपम् आगतोSस्मि ।

संतुष्टानाम् अर्थिनां विरलसंख्यां "विलोक्य" सः अचिन्तयत् ।

तस्य दानशीलतां परिक्षितुं देवाधिपतिः "शक्रः" तस्य समीपे आगच्छत्।

सः "विप्रः" अकथयत्।

ततो "महीपालः" द्वितीयः नेत्रमपि असमर्पयत्।

राज्ञः नेत्रदानार्थं निश्चयं ज्ञात्वा अमात्याः "विषण्णाः" भूत्वा अवदन् ।

"सकलं" ब्रह्माण्डं व्याकुलं सञ्जातम्।

काकः मेध्यम् अमेध्यम् सर्वं "भक्षयति" ।

"मधुमासे" आम्रवृक्षे स्थित्वा अहं गायामि ।

रे "परभृत् " ! यदि अहं तव संततिं न पालयामि तर्हि कुतः स्युः पिकाः ।

जनाः चित्रवर्णम् "अहिभुजं" राष्ट्रपक्षी इति मन्यते ।

काकः "मेध्यम् अमेध्यम्" सर्वं भक्षयति ।

काकस्य "गात्रं" यदि काञ्चनस्य भवति ।

नगरे चन्द्रः नाम "भूपतिः" वसति स्म ।

तस्मिन् राजगृहे मेष "यूथम्" आसीत् ।

सः "महानसम्" गत्वा सर्वं भक्षयति ।

सूपकाराः भाजनं नीत्वा तम् "आशु" ताडयति स्म ।

सूपकाराः "भाजनं" नीत्वा तम् आशु ताडयति स्म

"हयाः" प्राणत्राणाय इतस्ततः अधावन्।

तस्य "क्षितौ" प्रलुठतः तृणेषु वन्हि ज्वाला समुत्थिताः।