อุปมา

อติพจน์

อุปลักษณ์

บุคลาธิษฐาน

ต้อยตะริดติดตี่เจ้าพี่เอ๋ย

จะละเลยเร่ร่อนไปนอนไหน

แอ้อี๋อ่อยสร้อยฟ้าสุมาลัยแม้นเด็ดได้แล้วไม่ร้างให้ห่างเชย

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด

ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด

ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว

สะดุ้งแล้วเหลียวแลชะแง้หา

เห็นโยคีขี่รุ้งพุ่งออกมา

ประคอดพาขึ้นไปจนบนบรรพต

ระทึกทันโทนทับฉิ่งฉับฉิ่ง

ติงทั่งติง ติงทั่งติง ทั่งติงทั่ง

เจ้าพลายงามศรีมาลามาฟัง

เพลงก็พรากจากวังบางขุนพรหม

ลมพัดคือพิษต้อง

ตากทรวง

หนาวนอกรุมในดวง

จิตซ้ำ

หนาวนอกรุมในดวง

จิตซ้ำ

โฉมแม่พิมลพวง

มาเลศ กูเอย

อุปลักษณ์

อติพจน์

บุคคลวัต

สัทพจน์

อุปมา

อุปลักษณ์

สัญลักษณ์

บุคลาธิษฐาน

ดอกไม้แย้มกลีบยิ้มริมบึงช่างตรึงจิต ลมจุมพิตเท่าไรก็ไม่หมอง

เห็นกรวดทรายชายทะเลชโลธร ละเอียดอ่อนดังละอองสำลีดี

เป็นฟองฟุ้งรุ่งเรืองอยู่รางราง กระเด็นพร่างพรายพราวราวกับพลอย

อันพริกไทยใบผักชีเหมือนสีกา ต้องโรยหน้าเสียสักหน่อยอร่อยใจ

ดังหิ่งห้อยจะแข่งแสงอาทิตย์ เห็นผิดระบอบบุราณมา

นางนวลจับนางนวลนอน เหมือนพี่แนบนวลสมรจินตะหรา

กูไม่ครั่นคร้ามขามใคร จะหักให้เป็นภัสม์ธุลีผง

ท้าวกะหมังกุหนิงแข็งขัน ได้ฟังกริ้วโกรธดังเพลิงกัลป์

อุปลักษณ์

อวพจน์

อติพจน์

อุปมา

ลมระเริงลู่หวิวพลิ้วระลอก สัพยอกยอดไม้ไปลิ่วล่อง

เพลินฟังวังเวงเพลงเรไร พิณพาทย์ไพรกล่อมขับสำหรับดง

โอ้โอ๋อกพระชนกชนนีนี้จะแตกครากสักเจ็ดภาคภินทนาการ

มีทั้งว่านยาสารพันอุดมดับโรคาพยาธิดุจทิพยโอสถปรากฏคุณประสิทธิ์ประสาทสุพรรณนา