วรรณกรรมซีไรท์เรื่องกี่บาด

ซีรี่ส์การุณยฆาต

นิทานอีสป

ละครเวทีมนต์รักลูกทุ่ง

Story เป็นการเล่าเรื่องแบบตั้งแต่ต้นจนจบ มีจุดขัดแย้ง

Narrative เป็นการเล่าแบบลำดับเหตการณ์ มีลำดับขั้น ตั้งแต่ต้นจบ

Storytelling เป็นการเล่าเชิงละคร (Dramatization) เป็นกิจกรรมเชิงวัฒนธรรม

ศิลปะการเล่าเรือง การนำเสนอสถานการณ์ชุดหนึ่ง ตั้งแต่ต้นจนจบอิงกับตัวละคร

ผู้ชมและนักแสดงอยู่คนละเวลาสถานที่

ผู้ชมมีอำนาจและอิสระในการมองดูการแสดง

มีแต่บทโศก เศร้า เคล้าน้ำตา

มีรูปแบบเดียวคือสมจริง

ภาพยนตร์แบบ Non-fiction คือ เรื่องที่แต่งขึ้น

กล้อง/มุมกล้องมีอำนาจต่อผู้ชม

ใช้การเล่าเรื่องด้วยภาพ ไม่ต้องมีบทสนทนาก็ได้

Mise-en-scene หมายถึงมุมกล้องเพียงอย่างเดียว

มุมกล้องแบบ High Angel ใช้เพิ่มความยิ่งใหญ่ให้ตัวละคร

ฉากเป็นสิ่งสำคัญในการเล่าเรื่องของละครเวที

แก่นเรื่องคือเหตุการณ์ของตัวละครที่ดำเนินไปตั้งแต่ต้นจนจบ

จุดคลี่คลายเป็นเหตุการณ์ภายหลังจุด Climax

ตัวละครแบบแผนที่ไม่เปลี่ยนแปลง

ตัวละครที่มีความซับซ้อนและพัฒนาการ

ตัวละครในเชิงสัญลักษณ์

ตัวละครสมมุติที่ไม่มีบทพูด

•

ตัวละครที่มีมิติลึก และเปลี่ยนแปลงได้

ตัวละครที่มีแบบแผน ตายตัว

ตัวละครที่ไม่ปรากฏตัวจริง

ตัวละครที่เกิดจากจินตนาการ