Suwerenność zewnętrzna to zobowiązania, jakie dane państwo zaciągnęło wobec innych państw oraz organizacji międzynarodowych.

Georg Jellinek twierdził, że funkcjonowanie państwa wymaga czterech podstawowych elementów: władzy, ludności, narodowości i terytorium.

Ważną cechą państwa rozumianego jako instytucja polityczna jest to, że rządzący mogą w trwały sposób narzucać rządzonym określone normy postępowania.

Polega na rozstrzyganiu o sprawach wspólnych dla wszystkich członków danej zbiorowości oraz na narzucaniu im swoich decyzji.

Polega na możliwości podejmowania pewnych decyzji w imieniu mieszkańców określonej części terytorium państwa lub innej zbiorowości.

Jest najwyższą formą władzy publicznej, niezależną od innych form władzy istniejących w danym państwie. Funkcjonuje dzięki pracy różnego rodzaju organów, urzędów i instytucji, które tworzą skomplikowany system. Zawiera element przymusu.

To możliwość wpływania na decyzje, działania i cele organów państwowych. Władzę tego typu sprawuje np. partia polityczna, która zwyciężyła w wyborach i po utworzeniu rządu realizuje swój program.

Wynika z osobistych, wyjątkowych cech przywódców i najczęściej uzasadnia władzę wybitnych jednostek, takich jak Napoleon Bonaparte, Józef Piłsudski czy Mahatma Gandhi.

Opiera się na utrwalonych w danej zbiorowości zwyczajach i regułach określających szczególny status rządzących. Była powszechna w dawnych epokach, przede wszystkim we wspólnotach plemiennych oraz w monarchiach feudalnych (np. w Polsce pod panowaniem Piastów).